در قسمتی از یک پادکست که احترام زیادی برای آن قائل هستم، سه نفر از کارشناسان از کلماتی استفاده کردند که من با آن‌ها آشنا بودم: Debunk (به معنی برملا ساختن)، gaslighting (به معنی نوعی تحمیق) و cult (به معنی فرقه). این‌ها واژه‌هایی قدرتمند و با معنی مشخص و خاطره انگیزی هستند.
در هر سه مورد، کسانی که صحبت می‌کردند به «اشتباه» از آن‌ها استفاده کردند.
حضور در یک پادکست ممکن است پر استرس باشد. و در تلاش برای غلبه بر اضطراب و خود را باهوش و حرفه‌ای نشان دادن، هر نفر در حال انجام خلاف آن، کار را به پایان می‌رساند.
اما این چگونگی کارکرد زبان است. ما در تلاش برای رساندن منظور خود هستیم و گاهی آن چیزی نیست که سایرین از معنی حرف ما برداشت می‌کنند. عواطف پشت واژه‌ها واقعیست؛ حتی اگر واژه‌ها متناسب نباشند.
وقتی اغلب این اتفاق رخ می‌دهد، واژه‌ها یک معنای جدیدی را توسعه می‌دهند.
واژه‌ها یک هدفِ در حال حرکت هستند؛ نوعی بیان احساسات و در نهایت به ناچار تغییر پیدا می‌کنند.
هیچ مقیاس مطلقی از اشتباه وجود ندارد. تنها چیزی که هست، تصور ما در برابر منظور آن‌ها است.
