مجزا کردن یک گروه از سایرین، تنها برای آن دسته که این کارِ جدا کردن را انجام میدهند مفید است. مانع گذاری و تقسیم کردن، تنها به کسانی سود میرساند که کارشان تفرقه انداختن و احتکار است.
این دیدگاه تنها زمانی اثربخش است که بحث بر سرِ تخصیص منابع کمیاب باشد. اگر در یک سفینه و در حال حرکت به سمت مریخ باشید، میزان اکسیژنی که دارید محدود است.
اما امروز و در جهانی که بر پایه جمع و ارتباط و ترکیب ایدهها است، خلاف این قضیه درست است. زمانیکه مردم مانع آموزش و فرصتهای پیشروی یکدیگر میشوند در واقع دارند خودشان را از سود حاصل از مشارکتی که در انتظارشان است محروم میکنند. ما از تهدید دیگران سود نمیبریم تنها ضرر میکنیم.
با وجود بیشترِ برنامهنویسان، خانوادههای سالم، دانشمندان، رهبران، هنرمندان، طراحان و افرادی که در بخش سلامت مشغول به کار هستند، فرصتی از کسی گرفته نمیشود بلکه برعکس؛ برای همه فرصتهای بیشتری ایجاد میشود.
این یکی از دلایلی است که کمبود غیر واقعی مراکز آموزشی معروف، بسیار زیان آور است. برای کمک به مردم در جهت رشد و پیشرفت، نیازی نیست آنها را مرتب و اولیتبندی کنیم.
اگر تا به حال اجرای یک ارکستر کلارینت را شنیده باشید متوجه منظورم شدهاید. البته که هیچ ارکستر تمام کلارینتی وجود ندارد، چون چندان صدای خوبی نمیدهند.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/07/the-myth-of-exclusion-and-scarcity/