بازار آزاد دیگر رواج چندانی ندارد.
خرده فروش ها در استادیوم، همان چیزی را میفروشند که به آنها اجازه داده شده. این یک انتخاب است ولی انتخاب دیگری وجود ندارد (از روی اجبار).
جغرافیا ایده بازار آزاد را دشوار میکند، چراکه در هر نقطه تنها یک نوع کسب و کار اجازه فعالیت دارد.
خیابان پنجم نیویورک به مرکز تبلیغات تبدیل شده است. ولی چنین بازارهایی چندان هم که فکر میکنید آزاد نیستند. زیرا صاحبان زمین ها هرروز به پول بیشتری نیاز دارند و انتخاب چندانی برای آنها باقی نمیگذارند.
بازار آزاد بسیاری از نیازهای مردم را برطرف میکند، ولی نمیتوان به آن به عنوان یک راه حل دائمی نگاه کرد.
همزمان با پیشرفت وب سایت ها دیگر، محدودیت های جغرافیایی ذکر شده نیز برطرف شد؛ بطوریکه امروز وبسایت Shopify، میلیون ها و یا حتی میلیاردها فروشگاه بدون اینکه فضایی را اشغال کنند راه اندازی کرده است.
اما سازمان های بزرگ از این امکانی که اینترنت فراهم کرده است خرسند نیستند. گوگل از وبلاگ ها دلِ خوشی ندارد، چون میخواهد خودش صاحب خانه باشد. فیسبوک امکانی فراهم کرد تا همه مردم بتوانند صدای خود را به گوش بقیه برسانند ولی الگوریتم ها و تمرکز آنها برروی کلیک و منفعت طلبی باعث شد تا ضربه بزرگی به فرهنگ جامعه وارد کند. این قضیه بار دیگر ثابت میکند، مردم همیشه بدنبال بازار آزاد نیستند و معیار های دیگری از قبیل راحتی و اطمینان برای آنها اولویت دارد.
به عنوان نمونهای دیگر میتوان سرویس Lyft را نام برد. سرویسی که به عنوان یک خدمت از آن یادآوری میشود، ولی به راننده اجازه نوآوری و قیمت گذاری آزادانه نمیدهد.
ما در این راه اعتماد زیادی بدست آوردیم ولی از سوی دیگر انعطاف پذیری و سرعت عمل را از دست دادیم.