در اینجا دو سردرگمی وجود دارد. اولی اینکه ایده بزرگ بعدی حتما باید کاملا نو و اصیل باشد. دومی اینکه نباید هیچ رقابتی در کار باشد.
چیزی که هیچگاه مورد توجه و قابل قبول نیست.
هنری فورد اتومبیل را اختراع نکرد و قبل از همهگیر شدن فیسبوک نیز شبکههای اجتماعی بسیاری وجود داشت. مراقبت از مو ابداع مادام سی.جی. واکر نبود و ری کراک نیز همبرگر و سیبزمینی سرخ کرده را اختراع نکرد.
همین قضیه برای رونق گرفتن کسب و کارهای محلی مهم و قابل مدیریت از نظر مقیاس و اندازه نیز درست است.
آینده تمامی این نوع از سازمانها نه بر پایه کمبود انتخاب مشتری بلکه متکی بر مشتریان دست به نقد است.
وقتی به واسطه اجرا، مراقبت و مردم (در ترکیب با یک اثر شبکهای) دلیل متقاعد کنندهای وجود داشته باشد، آنگاه یک سازمان جدید میتواند رشد کند. زیرا محصولی که ارائه میکند خواهان دارد.
وقتی متوجه شدید بهدنبال چیزی اصیل و دست نخورده نیستید، گزینههای بیشماری روبهرویتان قرار میگیرد. زیرا فرصت تنها حل یک مشکل، خود و کار خود را نشان دادن با رهبری و بخشندگی و ساخت چیزهایی است که مردم انتخاب میکنند.
بخش سخت کار نشان دادن خود به عنوان یک رهبر است.
به ما آموزش داده شده بهجای اینکه بهدنبال چیزی باشیم که ارزش رهبری دارد به موقعیتهای «ایمن» ملحق شویم.
به همین خاطر است که اغلب نوآوری وجود ندارد. چرا که شکاک بودن راحتتر است از اینکه بگوییم: «من رهبری می کنم».
و دلیل اینکه پروژهها اغلب در مراحل اولیه شکست میخورند ترس رهبران آنها از رقابت و انتخاب در زمانی است که، واقعا رقابتی در کار بوده و انتخاب آنها نشانه کاری است که در حال انجامش هستند.
در میان تمامی دشواریها و تغییراتی که در زندگیمان وجود دارد، در اوج تکثیر و گسترش مدلهای کسب و کار جدید، مدلهای مالی جدید و راههای جدیدی برای حضور در جوامع خود قرار داریم. اگر منتظر موقعیتی برای شروع پروژه ای بزرگتر از تعامل چند ساعته خود هستید، این بهترین موقعیتی است که من سراغ دارم.