رویه پیشفرض برای اختصاص دادن چیزی که نادر و کمیاب است.
همچنین در حالی که بهندرت منصفانهترین یا کارآمدترین است، تنبلگونه نیز هست.
دیروز با ارائه دهنده خدماتی تماس گرفتم و بهم گفته شد که لیست انتظاری دو ساله دارند.
آنها میتوانستند لیست را بر اساس اینکه چه کسانی محصول عمده و اصلیشان را نیاز دارند مرتب کنند.
یا بر این اساس که چه نوع کاربری بهترین گزینه برای محصول آنها است.
یا حتی بر این اساس که کدام کاربر بیشترین منابع را خرج میکند تا نفر بعدی در صف باشد.
هر کدام از این انتخابها برای آنها و کاربرانشان کارآمدتر میبود از تحویل شماره در غرفه، که یک راه حل نیمه تصادفی است.
چنین روشی منصفانهتر بهنظر میرسد چرا که به آن عادت داریم. اما در حقیقت برای هر فردی که در این ماجرا دخالت دارد، کمتر منصفانه است.
وقتی یک کالای لوکس بر اساس زمانی که توسط خریدار خرج شده، تخصیص داده میشود، شاید اینگونه بهنظر برسد که پاداش دادن به فردی که تمام شب در صف ایستاده منطقی است. هرچه نباشد، آن کالای اقتصادی که همه به یک میزان در اختیار دارند را بهمنظور نشان دادن تمایلشان به در صف بودن، مبادله کردهاند.
اما ممکن است فرد دیگری نیز باشد که استفاده بهتری از کالا ببرد. یا سودمندیِ اجازه دادن به افرادی را در نظر بگیرید که در عوض، بهدنبال مبادله چیزی با زمان سپری شده خود تحت عنوان تدریس یا یک پناهگاه غذا برای اولویت هستند.
اینترنت به ما اجازه میدهد تا از زمان و فضا فراتر برویم. میتوانیم اطلاعات را جمعآوری و افرادی را به یکدیگر متصل کنیم که لزوما در ابتدای صف قرار ندارند.
هر بار که این گزینه را انتخاب نمیکنیم، در واقع انتخاب کردهایم ارزش چیزی که میتواند خلق شود را نادیده بگیریم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/09/first-come-first-served/