نگران بودن راحت است. جهان بههم ریخته، سختیها همچنان ادامه دارد و یک تراژدی نابرابر ولی توزیع شده بهوجود آمده است.
نگرانی بر خلاف تمرکز، یادگیری و عمل کردن، بسیار هزینهبر بوده و درنهایت هیچ ارزشی ایجاد نمیکند.
و امروز، بهخاطر پاندمی بهوجود آمده شاید صبر کردن منطقی بهنظر برسد.صبر کنیم تا شرایط به حالت عادی برگردد. اما این زمانی که صرف صبر کردن میکنیم (برای بازگشتن به شرایطی که دیگر خیلی بعید است اتفاق بیافتد)، همان زمانی است که میتوانستیم چیزی یادبگیریم، رهبری کرده و ارتباطات خود را گسترش دهیم.
بنابر تعریف، صبر کردن نوعی وقت تلف کردن است. اما زمان بسیار کمیاب است؛ بنابراین صبر کردن یک رفتار خجالتآور است.
تصور کنید، چه چیزها میتوانیم کشف کنیم، چه مهارتهایی یاد بگیریم اگر تصمیم بگیریم انتظار و نگرانیهایمان را تا ۵۰ درصد کاهش دهیم. تا چه حد رفتارمان تغییر خواهد کرد.
هنوز هم میتوانیم صبر کنیم (اگرچه زمان به هر حال میگذرد). هنوز هم میتوانیم نگران باشیم (اگرچه هیچ نتیجه خوبی حاصل نمیشود). اما میتوانیم بفهمیم چطور کمتر این کار را انجام دهیم.