میتوانیم دوستی را اینگونه راهنمایی کنیم:
حنجره، اندامهای مختلف بدن و حالات مختلف چهره، بهخاطر بهرهوری از همین موارد است که تکامل پیدا کردهاند. پس از گذشت دههها، کامپیوترها نیز به همین شکل مهندسی شدهاند.
در سال ۱۹۸۳، دن لوی، تجزیهگری برای بازیهای ماجراجویی که وظیفه بازاریابی آنها در شرکت Spinnaker را به عهده داشتم ساخته بود. حالا دیگر میتوانستید بهجای استفاده از دسته بازی، دستورالعملها را تایپ کنید. در نتیجه دستورالعمل «مروارید اژدها را بردار»، عبارتی بود که بازی متوجه آن میشد.
در محله برانکس، رستورانی هست که منو ندارد و پیشخدمت از شما میپرسد: «چه غذایی میل دارید؟». اگر غذایی معقول در نظر داشته باشید، برایتان درست میکنند. فرایندی استرسآور؛ چرا که ما به الگو قدیمی چند گزینهای عادت داریم.
یک پزشک باهوش، بهجای آنکه سریع بپرسد: «چه مشکلی داری؟»، اول چند دقیقه زمان برای صبحت، توجه و برقراری ارتباط با شما صرف میکند. زیرا ترس ما از مرگ، مانع یک کاوش صادقانه میشود.
همزمان با ادغام جهان تکنولوژی و انسانیت، سپری کردن زمان برای اندیشیدن به نحوه صحیح تعامل با یک دستگاه، امری ارزشمند است. وقتی اتومبیلی با شما صحبت میکند، یعنی طراح آن صرفنظر از میزان نوسانات صدای ما، به کارکرد چنین قابلیتی اطمینان داشته است. شاید یک فرمان، رابط کاربری بهتری باشد.
(و نه تنها اتومبیل - بلکه گاهی اوقات، در تعامل مفید با یکدیگر به شیوهای موثر نیز شکست میخوریم...)
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/10/input-choice-is-easily-overlooked/