این هفته ۱۵۰اُمین سالگرد مهمترین شکست تاریخ نمایشگاههای هنری است.
نمایشگاهی طراحی شده برای هنرمندانی که آثار آنها شانسی برای حضور در تالار اصلی پاریس نداشت. ادوار مانه جرات پیوستن به تالار اصلی را نداشت و به همین خاطر در نمایشگاه «ردشدگان» شرکت کرد. دیگران نیز متوجه تغییری حقیقی شدند.
مانه، رنوآر، سیسلی، دِگا، برت موریسو، پیسارو، بلیارد، گیومن، لِپیک، لِورت و رورت همه در نمایشگاه شرکت کردند. آنها نه تنها اثر خود را به نمایش گذاشتند بلکه هزینهای نیز پرداخت کردند.
چند درسی که ارزش مرور دارد:
نمایشگاه اول هم از نظر مالی و هم بهطور کلی یک شکست بود. تنها کمتر از ۱ درصد از بازدیدکنندگان اصلی از آن دیدار کرده و اغلب بازخوردها نیز منفی بودند.
آنها فردی را میشناختند که ساختمانی داشته و میتواند فضای خالی قابل قبولی را در اختیارشان قرار دهد.
مثبتترین دستاورد نمایشگاه اثری طنز بود که باعث ایجاد سبک امپرسیونیسم شد. بسیاری از منتقدان از انتقاد خود پیشمان شدند.
با این حال هنرمندان ادامه دادند. سال بعد از سال، هشت مرتبه و هر بار کمی پیشتر رفته و راه خود را برای رسیدن به جنبشی فراگیر در زمان خود باز کردند.
اما مهمتر از همه، امروزه بسیار راحتتر از پاریس ۱۵۰ سال پیش، این نقاشان مستقل دو کار انجام دادند: دست به کار شده و با یکدیگر همکاری کردند.
همه میخواهند انتخاب شوند اما کسی تمایلی به سازماندهی یک «ما» جمعی ندارد.
«مایی» که مکتب فکری، جنبش، شبکه و فرهنگ ساز است.
انتخاب، وصل، سازماندهی و رهبری کنید. چه کسی بهتر از شما؟

لینک مرجع: https://seths.blog/2024/04/refusing-the-salon-of-the-refused/