برای بیش از ۱۳۰ سال است که روز کارگر را در آمریکا و کانادا جشن میگیریم. همچنین روز مِی را.
این اطراف، بیشتر نشانه تغییر فصلی است؛ اما در اصل، به وجود آمده تا یک روز در سال به چیزی بسیار مهم اختصاص داده شود... تا یاد و خاطر کارگرانی که جان خود را فدا کردند را گرامی داریم.
همه باید کار کنند اما امروز، بیش از هر زمان دیگری، افراد این امکان را دارند تا کار مورد علاقه خود را انتخاب کنند. باید جایی کار کنی؛ اما نه الزاما اینجا.
و بهنظر منصفانه است که بگویم، تمامی افرادی که این وبلاگ را میخوانند، شغلی دارند که برای مردمان آن زمان که روز کارگر پایهگذاری شده است، ناشناخته است. حتی برای مردمان ۱۵ سال پیش.
فقط ۹ درصد کارمندان دفتری در مَنهتن، پنج روز هفته را حضوری به محل کار میروند.
حالا هوش مصنوعی را نیز به این ترکیب اضافه کنید تا متوجه تغییر شوید. تغییری که بسیار سریعتر از سایر تغییرها در حال رخ دادن است.
در همین حال، بسیاری از کارهای امروزی به گونهای هستند، که افراد برای جالب بودن آنهاست که انجامشان میدهند. نوازندههای مبتدی ویولن، ویرایشگران داوطلب ویکیپدیا و افرادی که برای ساخت خانهها یا غذارسانی به نیازمندان داوطلب میشوند.
آیا اگر حق انتخاب با خودمان باشد هم کارگری محسوب میشود؟
با دو بخشی شدن بازار، افراد بسیاری جا ماندهاند. بسیاری کمتر از حقشان دریافت میکنند و یا گرفتار شدهاند.
اگر آنقدر خوششانس هستیم که حق انتخاب داریم، پس باید خردمندانه انتخاب کنیم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/09/but-what-if-its-voluntary/