هوش مصنوعی اینجاست و میتواند (یا بهزودی میتواند) با مهارتی بیشتر از اکثریت ما طراحی کند، کد نویسی کند و بنویسد.
خستگیناپذیر، بسیار سریع و ارزان.
قابل درک است که برخی خالقان آثار معترض باشند. میگویند اگر یک هوش مصنوعی بر اساس تصاویر، طرحهای معماری یا کارتونهای آنها آموزش دیده است، در واقع نوعی سرقت رخ داده است.
چیزی که پایدار نمیماند.
اگر یک هنرجو تمامی ۱۰۰۰۰ اثر پیکاسو را مطالعه کند و سپس نقاشی جدیدی خلق کند که مشخصا الهام گرفته از آثار پیکاسو است، به آن پیشرفت فرهنگ گفته میشود. همینطور اگر نویسندهای واژهای استفاده کند که توسط شکسپیر ابداع شده باشد. یا اگر یک طراح گِرافیتی از شپرد فیری الهام گرفته باشد.
فرهنگ اینگونه تکامل مییابد. ایده گرفتن سرقت نیست؛ بلکه نوعی پارادوکس است. ایدهها به همه تعلق دارند.
هیچ راه دیگری نیست. برای کیک پختن، رانندگی کردن یا نوشتن یک جمله، راهی بهجز استفاده از دانش گذشته وجود ندارد.
ابزار GPT یا هر ابزار هوش مصنوعی دیگر در واقع چیزی نمیداند. بلکه آنها تنها تطبیقدهند الگو و توسعهدهنده الگو هستند. الگوهایی که فرهنگ نامیده میشوند.
(نکته جانبی: تفاوتی میان حق نشر و نماد بازرگانی وجود دارد. حق نشر توافق کوچکی برای محافظت از مهارت اصلی خلاقیت و خروجیهای ویژه آن است. نماد بازرگانی راهی برای علامت دادن به جهان از طریق خالق اثر است. اگر کسی از هوش مصنوعی برای کپیبرداری از سبک هنرمندی استفاده کند و سپس سعی به فروش آن به شیوهای کند که انگار اثری از جانب هنرمند اصلی است، به آن سرقت گفته میشود. سرقت از نماد بازرگانی؛ بحث متفاوتی برای روزی دیگر).
اگر یک کامپیوتر یا فردی سبک شما را سرقت کند، به این معنی است که شما اثری روی فرهنگ گذاشتهاید. و تنها پاسخ، عمیقتر شدن و گذاشتن تاثیر دیگری بر روی فرهنگ است؛ و نه تلاش برای خلق مشارکتهایتان در شیوههای تعاملی مشترک دیگران.
دانش و کارِ پیشین، تنها راهی است که به خالقان اجازه خلق کردن میدهد. وقتی چیزی را خلق میکنیم در واقع چیزی به کار پیشین اضافه میکنیم تا دیگران نیز بتوانند همین کار را انجام دهند.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/01/patterns-culture-and-theft/