او چنین چیزی نگفت؛ نه دقیقا.
سی و پنج سال پیش در یک گفتگو با استیو وزنیاک (پیشرو در رابطه با کامپیوترهای شخصی)، استوارت برند (موسس مجله Whole Earth Catalog) میگفت:
اطلاعات از یکسو خواهان گرانتر شدن هستند زیرا بسیار باارزشند. اطلاعات درست در جای درست میتوانند زندگی تو را تغییر دهند.
از طرفی، از آنجایی که هزینه تولید خبر، روز به روز ارزانتر میشود، اطلاعات خواهان آزادی هم هستند. بنابراین با جنگی میان این دو روبرو هستیم.
این حرف ها یک نوع پیشبینی است و لایقِ گفته شدن و یا حداقل مطرح شدن است.
اطلاعات خواهان آزادی و یا گرانتر شدن هستند.
اما چطور هر دو اینها ممکن است؟
در واقع یکسری از اطلاعات وقتی ارزشمند میشوند که بیشتر مردم از آن باخبر باشند؛ بنابراین بهترین راه برای به ثمر رساندن این هدف، آزاد و رایگان کردن آنهاست. به عنوان مثال، الفبا باید آزادانه در اختیار همه قرار بگیرد؛ زیرا در غیر اینصورت برای بیان یک کلمه باید هزینه کنید و اینجوری دیگر در سطح جهانی استفاده نشده و درنهایت شکست میخورد. همین ایده برای آهنگ هایی که قصد شنیده شدن دارند هم صادق است. هدف نهایی یک کمپانی موسیقی شنیده شدن است؛ حتی اگر شده به رایگان. یک آهنگ هرچه بیشتر شنیده شود، باارزشتر میشود.
اما بعضی از اطلاعات باارزشند چون به راحتی دردسترس نبوده و در اختیار عده کمی قرار میگیرند و یا مشکل به خصوصی را برطرف میکنند.
هیچ دلیلی وجود ندارد که یک معمار مشهور قسمتی از طراحی یک ساختمان را رایگان انجام دهد. شخصی که قرار است خریدار این خانه باشد، از این کار هیچ سودی نمیبرد، زیرا همین کمیاب و گران بودن این کار است که با آن ارزش میدهد.
وقتی برای شرکت در یک جلسه و یا کلاس هزینهای پرداخت میکنید، دانش ویژهای دستگیرتان میشود که در اختیار همه قرار ندارد.
مایکل بلومبرگ یک میلیاردر است چون اطلاعاتی را تنها چند ثانیه قبل از اینکه همه جا پخش شوند به شرکت ها میفروشد.
این هزینه اطلاعات است که آنها را کمیاب میکند و همین کمیابی است که ارزش میآفریند.