گرچه ممکن است آسیب ناشی از هر دو یکسان باشد اما احتمال گذشتن از اشتباهی تصادفی که به آن ازعان شده بیشتر است.
آیا به این خاطر است که میدانیم این اشتباهها برای همه است و بخششِ دیگری، در واقع بخشش خودمان است؟ و یا احساس میکنیم چنین اشتباهی قرار نیست روی زندگی شخصیمان اثر بگذارد؟
و یا شاید برای فردی که از اشتباهش عذرخواهی کرده و در جهت رفع و بهبود آن در تلاش است راه بازگشتی وجود دارد؛ همانطور که رنجش ما همراه با مزایایی است برای آنان که پیگیر داستان بودهاند.
در شرایطی دیگر، یک حادثه تصادفی، زمانیکه عذاب وجدانی در کار نیست، به قدری دشوار بهنظر میرسد که ترجیح میدهیم آن را نادیده بگیریم. اگر مسبب چنین رخدادی یک دوست باشد برداشتمان متفاوت خواهد بود. در صورتی که اگر چنین اشتباهی همراه با آگاهی باشد، آسیبی دو برابر در پی خواهد داشت.
با این همه، هنوز هم وقتی موجب اختلالی میشویم، به جای پذیرش بهعنوان یک اشتباه صادقانه، اغلب مشکل را پیچیدهتر و آن را به ارتکابی آگاهانه تشبیه میکنیم. چرا که به ما یاد دادهاند از زیر بارِ مسئولیتهایمان فرار کنیم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2020/09/the-honest-mistake-vs-the-intentional-act/