زمانی که ماروین گی به موتاون ملحق شد، نقاط قوت خاص خود را داشت. او تنها برای کار در استودیو به آنجا رفت. او از تور گذاشتن متنفر بود و میدانست که از کاریزما و دیگر موهباتی که باعث شده دیگر موزیسینها عملکرد بسیار خوبی روی صحنه داشته باشند برخوردار نیست. موضوعی که چندان برای ناشر خوب نبود و او سختی بسیاری برای پیدا کردن جای پای خود متحمل شد.
در سال ۱۹۶۲ بری گوردی، ماروین را با دیگر اعضا موتاون به تور فرستاد. در حالی که ماروین بهطور ذاتی یک اجراکننده ماهر نبود اما اهل رقابت بود. مدیران اجرایی تور به این نتیجه رسیدند که اگر استیوی واندر را پیش از ماروین به صحنه بفرستند، اتفاقی خارقالعاده رخ میدهد. واندر فردی ماهر در جلب رضایت تماشاگران و جادوگری در به هیجان آوردن طرفداران بود. بعد از چند نمایش، ماروین متوجه شد که اگر میخواهد حرفه خود را حفظ کند، باید نمایش روی صحنهاش را بسیار قویتر از پیش کند.
دو روز بعد از پایان تور، ماروین در استودیو در حال ضبط اولین اثر پرطرفداری از خود بود که در میان ۴۰ اثر برتر قرار گرفت. او دیگر به همان اندازهای که برای موسیقی خود شهرت داشت به اجراهای زندهاش نیز معروف بود.
کاریزما او یک مهارت بود و نه چیزی که با آن بهدنیا آمده باشد.
به خودمان بستگی دارد اگر خواستار چیزی هستیم.