در سحرگاه عصر پلاستیک، از آن به عنوان جایگزینی ارزان یاد میشد. واژه «پلاستیکی» یک تعریف و تمجید حساب نمیشود.
با گذشت زمان، صنعت پلاستیک به توسعه رنگها، پرداختها و مهمتر از همه تاثیر فرهنگی و بستهبندی پلاستیکی (هدر رفته) اضافی پرداخته که در ابتدا راحت اما در ادامه به نشانهای از جایگاه و موقعیت تبدیل شد.
به تازگی یک دستگاه ضبط دیجیتال دوستداشتنی برایم ارسال شد. دستگاهی طراحی شده با فکر و خوش ساخت با وزن ۶ اونس. از طرفی دیگر، جعبهای که در آن قرار داشت به سختی باز شد و دیگر قابل استفاده نیست. همچنین وزنش ۱۱ اونس بود.
پلاستیک موجود در این جعبه و بسیاری دیگر از بستهبندیهای تجملاتی، هیچگاه از بین نمیروند. قابل بازیافت نیستند. در نهایت یا سوزانده میشوند یا از اقیانوس و محل دفن زبالهای سر در میآورند که بقای آنها را تا بیش از یک میلیون سال دیگر تضمین میکند.
واژه بیرویه در سابق به معنی «اطلاق آزادانه» بود. با بیشسرمایهگذاری در چیزی که نیازی ندارد، یک بازاریاب اعتماد به نفس، جایگاه و قدرت خود را ترسیم میکند. اما امروزه بیرویه به معنی ناکارآمد، آزاردهنده و بیفایده است.
بازاریابان بهدنبال بازگویی روایتی از بهتر هستند. اما بهتر، تغییر میکند. بهتر ممکن است راحتتر، ارزانتر، طراحی شده بهطور موثر، مورد استفاده بیشتر، مورد انحصارتر، همهگیر یا تنها جالب باشد. اما بهتر، دیگر ارتباطی با اتلاف ندارد.
پرسشهای اندکی وجود دارد که جوابش «پلاستیک» است. اما به مرور همه متوجه میشویم که همراه است با هزینهای واقعی. بهجای بالا بردن جایگاه شرکتهایی که از آن در بازاریابی استفاده میکنند، دیگر میانبُری ناکارآمد و شرمآور محسوب میشود.
با تنها تلاش اندکی، میتوانیم انتظارها از بهتر را بالا ببریم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/08/the-gratuitous-use-of-plastic/