فاصله میان اخبار شبکههای سال ۱۹۶۸ با امروز بسیار بیشتر است از به عنوان مثال یک سیتکام معمولی. برنامه دیک ون دایک منحصر به فرد است؛ اما نقاط اشتراک بسیاری با سیتکامهای امروزی دارد. اما از طرف دیگر، اخبار کاملا متفاوت است.
یک نسل قبل، خبررسانی یک وظیفه مدنی بود. اما امروزه به یک بیزینس تبدیل شده است.
ویرایشهای سریع، متون محرک، نویز و همه و همه برای این وجود دارند که یک فیلم هیجان انگیز را به یاد ما بیاورند و نه زندگی واقعی.
و واقعیت تلهکلیکیِ اخبار آنلاین به این قضیه دامن میزند.
اما زندگی واقعی اینگونه نیست. یک آتشسوزی یا شورش خیابانی کسلکنندهتر از چیزی است که رسانهها نشان میدهند.
آیا تنش، ترس و نمایشی که این رسانهها به آنهای ارزش میدهند، واقعا ارزشی نیز ایجاد میکنند؟
آیا ممکن است بدون آنها شهروندی آگاه بود؟
یا حتی بیشتر: آیا ممکن است با وجود آنها یک شهروند آگاه بود؟