کسی که به دفتر کار مجازی شک دارد میگوید: «ما نمیتوانیم تماما از راه دور کار کنیم زیرا بختیافتِ ارتباط شخصی بسیار مهم است». تئوری از این قرار است که مکالمات ادارهای به یک رابطه احساسی ختم میشوند. بهعلاوه، رخدادهای خوشایندی مانند سخنی تصادفی که به گوشتان رسیده و چیزی برای اضافه کردن دارید یا مشاهده موضوعی روی صفحه نمایش یک همکار و این فضایی که برای جمع کردن مجدد افراد دور یکدیگر طراحی شده است.
البته چیزی که از قلم افتاده این است که در هر ساختمانی با فضای بیش از ۲۰۰ فوت مربع، شما تنها با بخش کوچکی از مردمی که آنجا کار میکنند روبهرو میشوید. ممکن است آنها در طبقهای دیگر یا آنسوی خیابان و یا حتی به دلیل بختیافتی که اتفاق افتاده در کشوری دیگر باشند.
[اخیرا با مدیر عاملی صحبت میکردم که پس از شنیدن داستانهایی از افراد (که توسط رسانهها بزرگ شده بودند)، که همزمان با کار کردن از راه دور دو شغل تمام وقت دیگر نیز کار میکردند خشمگین شده بود. ظاهرا اگر وقت زیادی روی مرتب کردن تقویم خود، برقراری تماسهای غیر واقعی و زندگی در ترس بگذارید، برای مدتی میتوانید با آن کنار بیایید. شاید یک نفر از بین هزار کارمند بتواند دوام بیاورد. فکر میکنم بهتر است نگران اختلاسگران باشیم؛ چرا که اگر کسی به اندازه کافی به این حقه دو شغله بودن متعهد باشد، احتمالا باید آگاه باشد که همه این انرژی بهتر است در راههای دیگری صرف شود. اما من از موضوع اصلی دور شدم...].
چالش واقعی کار از راه دور این نیست که قرار است بهشکلی، بختیافت مرموزِ تصادمهای جادویی دفتر کار را حذف کند. مسئله اینجاست که برقراری ارتباط از طریق فضای دیجیتال نیازمند تعهد و تلاش است. اگر با آگاهی این کار را انجام دهیم، بهتر جواب میدهد.
ما میتوانیم هم زمان بر روی اسنادی مشترک با سایر افرادی که تا به حال آنها را ملاقات نکردهایم کار کنیم.
میتوانیم یک جلسه طوفان فکری شش دقیقهای داشته و هر زمان که جراتش را داشتیم فرد مناسبی را به پلتفرم مناسبی دعوت کرده و بگوییم: «برو»، نتیجه را در سندی مشترک ثبت کنیم.
میتوانیم وقتی گیر افتادیم صفحهای را به اشتراک بگذاریم؛ نه با نزدیکترین فرد بلکه با بهترین.
و بله؛ میتوانیم از قصد پنج دقیقه از کار دست کشیده و مکالمهای در مورد موضوعی نامشخص با یک همکار داشته باشیم.
جادوی ارتباطات واقعی در اداره این بود که میتوانستیم بدون سعی و تلاش این ارتباطات را داشته باشیم. نه اینکه بهتر بودند، بلکه نیازی به تلاش نداشتند.
اما برای همه هم به یک شکل جوابگو نبودند. آنها اغلب به مزیتها و جایگاهها قدرت میبخشیدند. بهطور نابرابر توزیع شده و معمولا زمانیکه به آنها نیاز داشتیم وجود نداشتند. همین بود که برای بسیاری به لایه جدیدی از استرس منجر میشدند.
نه، با یکدیگر دونات به اشتراک نمیگذاریم اما اگر تلاش کنیم میتوانیم بیش از آن را به اشتراک بگذاریم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/09/intentional-connection-in-the-digital-office/