«آنهایی که مانند ما هستند این کارها را انجام میدهند».
رسانههای اجتماعی این موضوع را باور کردهاند.
رسانههای اجتماعی میدانند که مردم علاقه زیادی به امتیاز دادن و گرفتن دارند؛ پس با لایک و امکانات مشابهِ دیگر حس محبوبیت را برایشان تداعی میکنند.
شرکتهایی که در این حوزه فعالیت دارند الگوریتمهای خود را بر اساس سود دهی بیشتر بهینه میکنند. همچنین به این نتیجه رسیدهاند که سود از مشارکت و مشارکت با ترکیب غرایز و پاداش دهی به خشم و عصبانیت به دست میآید.
زیرا خشم عامل همهمه و جذب جمعیت است.
جمعیت است که فرهنگ را بنا میکند.
و انگیزهای برای رهبری جمعیت موجب تکرار این چرخه است.
شبکههای اجتماعی سازنده نوعی بازی هستند که در آن بازی شما با تک بعدی و بیکیفیت بودن و یا آنطور که خودشان میگویند «اصیل» بودن پیروز میشوید. اگر کاری انجام دهید تمام جهان ملاحظهگر شما خواهد بود.
در واقع جهان اینگونه کار نمیکند. افراد موفق جامعه و یا صنعت شما (لطفا واژه موفق را با «خوشحال» جایگزین کنید) مانند اینفلوئنسرهای توییتر، یوتیوب یا فیسبوک عمل نمیکنند. بلکه اینها همه ساختههای مصنوعی هستند که هیچگونه ارتباطی با شرایط حقیقی انسانی ندارند.
بسیاری از ما زمانیکه تصادفی در بزرگراه رخ میدهد، سرعت خود را کم کرده و صحنه تصادف را تماشا میکنیم. چنین عملکردی عجیب است.
امیدوارم در این باره با یکدیگر اتفاق نظر داشته باشیم که تماشای حوادث رانندگی نشانه خشم و عصابنیت جاری در افراد است.
اتفاقی که در حال شکل گیری در شبکههای اجتماعی است و رهبران آنها به شیوهای رفتار میکنند که انگار کاری از دستشان بر نمیآید. مانند شرکت گوگل که تظاهر میکند نمیتواند نتایج الگوریتم جستجویش را کنترل کند.
تغییری که باید اعمال کنند ساده است و در بلند مدت هم هزینهای برایشان ندارد. بلکه در عرض چند هفته جهانی آرامتر، شادتر و مولدتر میسازد.
احتمال گسترش یافته. کاهش گسترش دروغپراکنی، رفتار مخرب و جداسازی. غیر ممکن سازیِ به شهرت رسیدن به قیمت تمدن. قبول کنید که خبرهای فوری الزاما با روزمره همخوانی ندارند. کسی که دغدغهمند، مسئولیت پذیر و ثابت قدم است را تشویق کنید.
شما میتوانید. دیگر کافیست.