زمانیکه دور تا دور اتاق چرخیده و از هر فرد میخواهیم خودش را معرفی کند، در واقع در حال هدر دادن زمان، توجه و اعتماد هستیم. ۴۰ نفر معادل از بین رفتن ۴۵ دقیقه است. و یا حتی بدتر، اولین نفر ۴۳ دقیقه خیالبافی میکند و آخرین نفر ۴۴ دقیقه نمیداند دقیقا چه بگوید.
وقتی اسلایدهای پاورپوینت خود را برای مخاطبان میخوانیم، در واقع در حال نابود کردن پیام خود و توجهای هستیم که بهدست آورده بودیم.
وقتی یک مدرسه زمان کلاس مجازی را بهجای پاسخ دادن به پرسشها صرف سخنرانی میکند، در واقع در حال هدر دادن مشارکتهای بیدرنگ ارزشمندی است. بسیار موثرتر است اگر سخنرانی را بهعنوان ویدیویی ضبط شده به دانشآموز داده تا بتواند در هر زمان که راحتتر هست آن را مشاهده کند.
وقتی یک برگزارکننده کنفرانس (کنفرانس را یادتان هست؟)، بهجای استفاده از یک سیستم تلفن هوشمند مبتنیبر وب مردم را مجبور به انتظار در صفی طولانی میکند، در واقع میلیونها دلار در هزینههای زمان و سفر را میسوزاند.
یکی از مزایای کمتر دیده شده جهان شبکهای و متصل این است که، مجدد نیازهایی که باید در یک صف انجام شوند و مواردی که میتوانند بهشکل موازی به ثمر برسند را تنظیم میکنیم.
قانون سادهای میگوید: اگر توسط تنها یک نفر و در زمان دلخواه آن فرد قابل انجام است پس باید اینگونه انجام شود. و اگر وقتی همه باهم انجامش دهیم مفیدتر است پس همین کار را میکنیم.
مردم تصمیم خود را گرفته و ترجیح میدهند در خانه به تماشای یک فیلم بنشینند. اما افرادی که عاشق تئاتر هستند بیصبرانه منتظرند شرایط به حالت قبل برگردد. چرا که در یک زمان تنها یکی از آنها بهصورت گروهی بهتر است.
اگر تنها از مردم تقاضا کنیم وقتی حرف میزنیم انجام دهند، تثبیت قدرت (و سریع نتیجه گرفتن) به مراتب آسانتر است. اما تلاش برای ایجاد بستری برای تعامل، توجه و رشد حتما نتیجه میدهد.
ما نه تنها به زمانِ افراد بلکه به صدا و اشتیاق آن ها احترام میگذاریم.
تعاملات بیدرنگ و همگام ارزشمند هستند. جادو میکنند. نباید آنها را در جهت دیوانسالاری یا نمایش کنترل اشتباه هدر دهیم. بهتر است آنها را برای لحظات ارتباط و احتمال ذخیره کنیم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2021/09/respecting-their-time/