ناسالم، عامل اتلاف و تلهای اغوا کننده.
یکی از مهمترین سرفصلهای مورد بحث در کتاب جدیدم.
(همچنین پادکستی جدید درباره این موضوع نیز منتشر شده است).
ما به شاخصها نیاز داریم. پیش از خرید کتاب مجاز به خواندنش نیستید یا نمیتوانید قبل از ترک فروشگاه سس گوجهفرنگی را مزه کنید. ما متکی هستیم بر عناوین و سرنخهای فرهنگی که نشانهای از رخداد بعدی به ما میدهند. این حقیقت دارد که ما یک کتاب را (و یک ادویه را)، همیشه بر اساس جلدش قضاوت میکنیم.
استخدام و مدیریت کردن افراد بسیار مهمتر و خطیرتر است از خرید سس گوجهفرنگی. در نتیجه بهدنبال شاخصهایی میگردیم که شاید سرنخی از چگونگی تعامل دیگران با پروژه ما باشند.
شاخصهای نادرست شامل مواردی همچون: قد، نژاد، جنسیت، جذابیت، کاریزما، دانشگاه مشهور و... میشود.
تصور اینکه ما در تله این نشانههای نامرتبط نمیافتیم راحت است اما، نگاهی سریع به قد مقامات رسمی انتخاب شده چیز دیگری را نشان میدهد. ما در حقیقت قد بلندترها را انتخاب میکنیم.
در زمان ساخت و تبدیل باشگاه Oakland Athletics به رقیبی در رقابتهای قهرمانی، بیلی بین به این نتیجه رسید که دیگر تیمها از این نوع شاخصها برای استعدادیابی استفاده میکنند. از طریق کشف شاخصی واقعی و مفید، او توانست تیمی ماهر و مقرون به صرفه را تشکیل دهد.
تنها به این خاطر که فردی خوب مصاحبه میکند، دوستانه است یا شبیه به شماست، به این معنی نیست که میتواند کاری که باید انجام دهد را به سرانجام برساند.
حالا که قادر به اندازهگیری بسیاری از این موارد هستیم، شاید بتوانیم از آن استفاده کنیم. نگرش و مهارت دو شاخص مفید هستند؛ در حالی که موارد آسان برای اندازهگیری، تنها حواسپرتیهایی پرهزینه و مضر هستند.