ابتدا بیایید بپذیریم که مشکلی وجود دارد.
شاید این باشد که تنها من فکر میکنم با چیزی جدی مواجه شدهایم؛ چیزی هزینهبر و فوری.
میتوانیم بدون نگرانی در مورد اینکه راهحل مشخص یا راحتی وجود دارد، یک گفتوگوی صادقانه باهم داشته باشیم.
همچنین میتوانیم گفتوگویی باهم داشتیم باشیم در این مورد که آیا اصلا یک مشکل است (مشکلات راهحل دارند) یا تنها یک وضعیت است. چیزی شبیه به جاذبه که باید با آن زندگی کنیم.
زمانیکه قبول کنیم مشکلی داریم، وضع موجود است که حاضر میشود. با هر ابزاری که دارد برای این موضوع که در نظر گرفتن هر نوع از مسیر فعلی بیش از حد خطرناک، هزینهبر و دردآور است استدلال میآورد. وضع موجود زمان میخرد. برای مطالعات استدلال آورده و به رنجی که هنگام تلاش برای بهبود شرایط همگانی برای برخی ایجاد میشود دامن میزند.
معمولا وضع موجود پیروز میشود. چرا که سازندگان تغییر، دیگر دفاعی بازی میکنند. کسانی که مجبور به توجیه هر انتخاب و همچنین رفع کردن هر ناراحتی هستند.
شاید راه مفیدتری برای پیشرفت وجود داشته باشد.
با توافق بر سر این موضوع که مشکلی وجود دارد شروع میکنیم.
و سپس هر گروه، همه آنها باید نقشهای پیشنهاد دهند. نقشهای که یا مشکل را برطرف کند یا مسئولیت حل نکردن آن را به عهده بگیرد.
و میتوانیم پیامدهای محتمل هر نقشه را در نظر بگیریم. برای هر نقشه میتوانیم این پرسش را مطرح کنیم که: «آیا جواب میدهد؟» و در ادامه این پرسش که: «چرا؟» و «چگونه؟».
شاید بهنظرتان آن مشکلی نیست که ارزش حل کردن داشته باشد. این مسئلهای است که باید قبل از آنکه از شما نقشهای بخواهیم آن را مطرح کنید.
تاخیر شاید بهترین گزینه باشد. اما در ادامه بیایید بهجای طفره رفتن، با یکدیگر صادق باشیم و آن را اعلام کنیم.