زمانی که اتومبیلهای بنزینی برای اولین بار معرفی شدند، توانایی رقابت با اسبها را نداشتند. به هر حال ما هزاران سال را صرف بهینهسازی سیستمهای اسبسواری خود کرده بودیم و این تکنولوژی جدید هنوز نوظهور بود. چندان جادهای وجود نداشت، پمپ بنزین کمیاب بود و اتومبیلها نیز نامطمئن بودند.
مجدد همین اتفاق زمانی افتاد که خودروهای برقی بعد از صد سال مجدد بازگشتند. در ابتدا قادر به طی کردن مسافت محدودی بودند، فضای محدودی داشتند، دارای شتاب کمی بودند و شارژ کردنشان نیز دشوار بود.
وقتی تکنولوژی جدیدی پا به میدان میگذارد، اغلب به عنوان ضعفی ساختاری تلقی میشود. اگر تا زمان بهتر شدن محصولی جدید نسبت به نسخه قدیمیتر صبر کنیم، احتمالا ریسک بالایی را تقبل کردهایم.
زیرا رقبایی داریم که زمان خود را صرف یادگیری تکنولوژی جدید کرده و مهمتر از همه، سیستمهایی با محوریت آن میسازند. آنها مشتریهایی را به خود جلب میکنند که برگرداندنشان برای شما میتواند دشوار باشد. آنها مزیتی هنگام شروع دارند که ممکن است برای یک نسل باقی بماند.
هربی هنکاک یک دهه پیش از سایر همکارانش کار با سازهای الکترونیک را شروع کرد. این شروع زودهنگام باعث شد تا دو مورد از موفقترین آهنگهای سبک جاز تمام دورانها متعلق به او باشد.
اگر پیمانکار محوطهسازی محلی به دستگاههای چمنزن برقی و برگروب دهنکجی کند، آن هم به این خاطر که هنوز در کوتاه مدت چندان مقرون به صرفه نیستند، احتمال زیاد برخی مشتریهای خود را از دست داده و ابزارهای مورد نیاز برای زمانی که تکنولوژی و سیستمهای مدنظر فرا میرسند را توسعه نخواهد داد.
همین موضوع در مورد شرکتهای رسانهای که از یک مدل محتوایی گرانقیمت که تحت حمایت تبلیغات است و بلندمدت را در نظر نمیگیرد نیز صادق است. ووگ (مجله) تا چند وقت دیگر اهمیت دارد؟
وقتی چرخه تکراری از تکنولوژیهای جدید موجودیت داشته باشد، سیستمها و تکنولوژیها چارهای جز بهبود ندارند.
وقتی یک تکنولوژی یا سیستم جدید به میزان ۵۰ درصد سیستم پیشین موثر باشد، دیگر یادگیری و درک آن به عهده ماست.
و زمانی که این درصد به ۷۷ برسد، دیگر باید به فکر ایجاد یک بخش جدید، خط تولید محصولی جدید یا روشی نو که مطابق آن است باشیم.
زمانی که آن تکنولوژی فرا برسد، یا بخشی از آن هستیم یا از آن جا ماندهایم.
لینک مرجع: https://seths.blog/2023/06/the-77-threshold/