کابوس

در تمام زندگی‌ام زخم‌های عمیقی که دیده نمی‌شد فریاد می‌کشند، از صدای فریاد زخم‌هایم از کابوسی که می‌دیدم رها شدم.

طبق عادت خودم را در آینه دیدم، مردی تنها با ریش‌های بلندی که سال‌هاست برای عزای مردن عزیزی که حتی یادم نمی‌آیدتش اصلاحش نکردم.

شب‌ها از ترسی که یادم نمی‌آید با کفش و لباسی که بیرون از خانه می‌پوشم می‌خوابم. با همان لباس‌ها طبق عادت خیابان‌ها را تا شب با فکرهایی که یادم نمی‌آید زجه زدم، با این تفاوت که این بار دختری را در خیابان دیدم که با چشمان آبی رنگش به یاد آوردم تنگی را که در آن حبس شده‌‌ام.

شب‌ها از ترسی که یادم نمی‌آید با کفش و لباسی که بیرون از خانه می‌پوشم می‌خوابم. قبل از خواب هم خودم را در آینه می‌بینم. زل زده‌ام به چشمان آبی رنگم تا به یاد آورم ماهی‌های که در این تنگ زندانی شده‌اند.

چشمانم را می‌بندم، پلک‌هایم که باز می‌شود خودم را آن‌ور آینه می‌بینم. اتاقم را، اتاقی که هیچوقت نتوانستم زن بودنم را در آن مرتب کنم.

اما خودم دراتاقم نیستم. در این سوی آینه هیچ چیز جز تاریکی نیست فریاد می‌کشم تا صدایم به خودم برسد. نمی‌شنود و دختری که خودم باشد طبق عادت با لباس‌های بیرون از خانه به سمت رخت خواب می‌رود. با سنگ به آینه میزنم تا شاید راهی پیدا شود به اتاقم برگردم. آینه می‌شکند و من در تاریکی محض می‌مانم.

طبق عادت هر روز صبح فریاد میزنم تا شاید این کابوس تمام شود.