شهر بهشت

کوچه بهشت. خیابان بیستم. پلاک بیست.

از مسیر نجف آباد که بری

بهشت همون حوالیست.

یه تیکه از خود بهشته

اهالی اون حوالی ساکن بهشتن

البته اصالتا بهشتین

منظورم اردیبهشتی نیست ها نه نه

بعضی ها شون آبان ماهی هستن ولی بهشتین

جای نزدیک دامن کوه قبل از اینکه به قله برسی

جایی بین زمین و آسمون

توی دامن کوه یه خونه هست که قبل از این که بخوای بهش برسی

باید از خیابونای قشنگ قشنگ رد بشی

خیابونی با رود بزرگ

با درخت های بلند

پیاده رو های رویایی

الان می فهمم که چرا کوچه گردی با یک ظرف سیب زمینی سرخ شده رو خیلی خیلی دوست داری

خیابون هایی با شیب زیاد

راستی باید یادم بمونه که اگر یه روز دونفری از یکی از این خیابون های شیب دار بالا می رفتیم

اگر خسته شدی و شروع به نفس نفس زدن کردی.

باید دستت و بگیرم

باید کمکش کنم که شیب خیابون رو بتونه بالا بیاد

اینکه که کفشم پامو می زنه و دیگه نمی تونم راه برم رو باید با جون دل بخرم

باید بشینم روی زمین و آهسته کفش هاش رو در بیارم.

آروم پاهاشو نوازش کنم.

بعدش هم باید کولش بکنم و بدو بدو تمام سربالایی رو یک نفس بالا بیام

اون بالا که رسیدی بعدش به یک خیابون دیگه می رسی

خیابون عریض با یه پیچ تند که به یک میدون می رسه

اسم میدون بهشته

اینجا همه کوچه ها همه خیابون ها همه میدون ها اسمشون بهشته

البته که اهالی اینجا هیچ وقت گم نمی شن

وقتی هم که می خوان آدرس بدن می گن

شهر بهشت . خیابون بهشت. کوچه بهشت بیستم . پلاک بیست .

باید حواست باشه . حواست خوب جمع کن

نباید توی شهر گرفتار صحبت کردن با گلها و رود و درخت ها بشی.

تو آمدی برای ملاقات بانوی بهشت.

وقتی شهر رو پشت سر گذاشتی اون بالا به یه دشت می رسی .

یک دشت وسیع

با کوه های بلندی که محافظت می کنن از شهر بهشت

آخه مگه می شه که دور بهشت برج و بارو نداشته باشه

اهالی بهشت احساس امنیت می کنن با این کوه ها

به دریاچه که رسیدی چند لحظه صبر کن . با دقت به چشم انداز های اطراف نگاه کن.

پر کن وجودت رو از زیبایی

باید دل پر باشه از احساس . نفس بکش . نفس های عمیق

پر کن وجودت رو از عطر گل های وحشی

باید نفست بوی کاکوتی بده

قرار برسی به دربار بانوی بهشتی

باید پر باشی از زیبایی

باید پر باشی از محبت از عشق

مبادا ذره ای تاریکی همراه داشته باشی

از برکه که خداحافظی کردی

بهش بگو زود بر می گردی

بر می گردی دست در دست یار

بهش قول بده.

بعد از برکه می رسی به کشمون

کشمون جایی هست پر از کوچه باغ

باغ هایی با پرچین های سنگی کوتاه

از جوی آب آدرس رو بپرس

مطمن بشو که درست اومد باشی

همراه کوچه باغ های پاییزی می تونی برسی

کوچه باغی با یک جوی آب

با پرچین کوتاه سنگی

دقیقا همین جا بود که صدا می زدم

لیلی لیلی ...

ولی متوجه نشدی . دست هات توی جیب هودی بود

و سرت رو پایین انداخته بودی

شاید داشتی با کفشدوزکی که روی کفش های سفیدت جا خوش کرده بود صحبت می کردی

شاید هم داشتی فکر می کردی این لیلی کیه که جواب نمی ده ....

اگر هنوز توی کوچه باغ های بهاری عشق رو پیدا نکردی اجازه نداری جلوتر بری

اگر هنوز عاشق نشدی اجازه نداری رد بشی

ببین درخت گیلاس رو که شکوفه زده

نفس بکش پر کن وجودت رو از عطر بهاری

ببین زلالی آب رو که می درخشه

نکنه که وقتی خواستی باهاش صحبت کنی تشنه بشی .

گلوت خشک بشه و صدات در نیاد

حتما قمقه ات رو پر کن از آب کوهستان

آب کوهستان با بقیه آب ها فرق می کنه

توی این آب معجزه وجود داره

معجزه ای که بهت شهامت می ده که بتونی بهش بگی "دوستت دارم "

یادت باشه تا وقتی که عاشق نشدی اجازه نداری از کوچه باغ رد بشی

کار نداشته باشی که کی چی عشق رو تعریف می کنه

باید عاشق شد باشی

باید عاشق باشی که بتونی برسی.

چند دقیقه ای بشین کنار رود .

کفش هاتو رو در بیار و پاهاتو رو بزار توی سردی آب کوهستان

بزار آرامش از پاهات بالا بیاد

از زانو هات عبور کنه و برسه به قلبت

به قلبت که برسه از اونجا پخش می شه تو کل وجودت

به دست هات قوت می ده

به چشم هات سو می یاره

به گوش هات آرامش می ده

بزار آرامش کل وجودت رو تسخیر کنه

وقتی که مطمئن شدی که عشق سراسر وجودت رو پر کرده

بلند شو باید قبل از غروب برسی به خونه یار

قبل از گرگ و میش هوا

نباید زیاد چشم براهش بزاری

بلند شو پسر. همت کن

نباید بخاطر زیبایی های شکوفه ها

فراموش کنی که چرا اینجایی

جلوتر که بری می رسی به دامنه کوه

جلوتر که دقت کنی یک خونه هست

کنار جاده. جایی بین زمین و آسمون

نرده هایی رو می بینی سفید.

وقتی که عشق توی جودش می جوشه

میاد کنار این نرده ها

و به دور دست ها خیره می شه

شاید داره چیزی زیر لب زمزمه می کنه

برای بالا رفتن از پله ها باید توقف کنی

باید اجازه بگیری

باید اجازه ورود بگیری

صبر کن . صبور باشه

تا بهت اجازه ندادن نمی تونی بالا بری.

صبر کن صبور باش