ساعت ۹:۳۰ شب تو میدون هفتتیر دارم میرم سمت مترو. هندزفری تو گوشمه و از دنیا فارغ. تو ساند کلاد یه موزیکی رو گوش میدم که یکی دو روزه روش گیر کردم: والسهای تهران ۱.
موزیک به شکلیه که انگار نوازنده نتها رو از روی هوای بهار زده باشه.
نزدیک ایستگاه یه آقای حدودا ۴۰-۴۵ ساله نزدیکم شد. با ظاهری ژولیده و چهرهای خسته و له. انگار که تک تک چرخهای قطار زندگی از روی حال و احوالش ردشده باشن. یه چیزی گفت که من اول متوجه نشدم و هندزفری رو در آوردم که متوجه بشم چی میگه.
گفت: خمارم، ۱۲/۰۰۰ تومن کم دارم. بهم میدی.
گفتم: نه.
راه افتادم به سمت ایستگاه ولی دلم موند پیشش. راستش از صداقتش خوشم اومد برگشتم که بهش بدم ولی باز نتونستم. حالا دیگه تو ذهنم جنگ شروع شده، این کهکار درست چیه. کمک کنم به غرق شدن بیشترش و شریک جرمش بشم یا اینکه کمک کنم چند لحظه از این درد و رنجش فاصله بگیره.
محل کارم نزدیک خیابون ملت و به جرات ۴-۵ روز تو هفته صبحها که دارم میرم سر کار تو کوچه انسانهای بی خانهمانی رو میبینم که حتی تو سرمای زمستوناونجا خوابیدن و یا یه آتیش کوچولو درست کردن و در حال مصرف مواد مخدرن. هر صبح به خودم میگم منم به اندازه خودم تو سرنوشت اینها شاید مقصر باشم.
به نظرم یکی از بهترین مکانیزمهایی که حکومت به بهترین شکل برای کنترل ازش استفاده میکنه احساس گناهه. این که مردم خیال کنن تو هر اتفاق بد و نابهنجاریکه میفته خودشون رو مقصر بدونن و بار مسئولیت دولت رو اونها به دوش بکشن.