اینجایی که من ایستادم، عصر یه روز تابستون، تا اونجایی که تو رفتی، غروب دلگیر پاییز، کهکشان‌ها فاصله‌ست. چند سال نوری باید گذشته باشه از اون روز که تو پرواز رو به جای زیست زمین‌گیر انتخاب کردی. وقت رفتن خورشید زندگی ما رو خاموش کردی و رفتی و با خودت نگفتی بعد رفتنت چی به سر دنیای سرد و خاموش آدم‌ها میاد.
نورت از زمین رفت ولی رد پاهات هر شب آسمون رو روشن کرد، تا شب که میشه تو آتیش فراغت بسوزیم و فقط دل خوش به رد نورت رو ماه و ستاره‌ها باشیم.
از مسافر‌هایی که از آسمون برمیگردن شنیدم از وقتی که رفتی آسمون رو هم مثل روزهای زمینی بودنت قشنگ کردی، شنیدم از کوچه‌های هر ستاره و کهکشانی که گذشتی کلی گل سبز شده که حالا هر جای آسمون قدم بذاریم بوی گل‌ها مستمون میکنه. الان دیگه آدم‌ها فکر می‌کنن که از اول رو ستاره‌ها زندگی وجود داشته وکلی موجود زنده اونجاها زندگی می‌کنن، اونها نمیدونن ولی من میدونم که بعد رفتن تو بود که زندگی شروع شد.
