غرق

روزگاری شب با مهتاب به خواب می‌رفت و روز با آفتاب بیدار می‌شد. دیر زمانی بود غرق در خود شده بود و مهتاب و آفتاب را از یاد برده بود. غرق در خود، یعنی غرق یاس، غرق کفر، غرق هجر.

روزی اما پیام‌آوری بدون ادعای پیامبری نور را به وجودش تاباند.