شروع

اینجا نقطه شروع دوباره‎‌‌‌‌‎‌‌ست.

اونجا که یه بار از بطن مادر زاییده شدی و بعد بارها از خودت برای خودت.

آدمها، اتفاقات، پدیده های مختلف باعث زایش تو از خودت میشن. یه روز یه جا تو با خودت مواجه میشی و میبینی که چقدر از خودت دور افتادی.

دیروز که با تراپیستم صحبت می‌کردم، بحث رفت به سمت نوشتن، شعر گفتن.

یادم افتاد که یه زمانی یه چشمه تو وجودم بود که گاهی به تناسب اوقات و اوضاع، به تناسب احوال و فصل ها می‌جوشید، چشمه‌ای که به خاطر کمال‌گرایی سمی شروع کرده بودم به خشکوندنش.

مگه نه اینکه تو این اوضاع احوال بی‌آبی، باید حواسمون به قطره قطره آبی که وجودمون رو سیراب می‌کنه، باشه.