
نامه اول به #عشق_نارنجی?
اینجا دیگر من هستم و خودم ،
تنهای تنها
درست همانطور که باید باشد
اصلا از اول هم باید همینطور میبود
باید تنها میبودم ، مثل وقتی خانه هستم،مثل شرکت که توی اتاق ۴ نفره تنها شدم و یکی یکی همه رفتند،
اصلا از اول هم باید همینطور میبود
اشتباهی هم وقت آدمها را گرفتم هم وقت خودم را ،
شنیده ام که میگویند مردها که دلشان میشکند و می خواهند فکر کنند ، قدم میزنند، احتمالا هم همینطور باشد ،آخر مردها که پیچیدگی ندارند ،
ولی زنها، زنها هزااااار مدل دارند برای فکر کردن و گریه کردن
مثلا همین امشب که برای دومین بار شکسته شدم و همه چیز تمام شد
پای سینک ظرفشویی تصمیمم را گرفتم
تصمیم گرفتم همه چیز را تمام کنم
با هر حبابی که از لابه لای اسکاچ کفی بیرون میزد ، با هر صدای قیریچِ تمیزی که از قاشقها بلند میشد ، مصمم تر میشدم
جدی تر......
کاش آنشب که بخاطر یه سوسک سر سوزنیِ بخت برگشته همه حشره کش را روی قاشقهای داخل کشو خالی کردی و من هی لبخند زنان گفتم اشکالی ندارد میشورمشان ، میشورمشان..... همه جای آشپزخانه سوسک بود و تو به همه جا حشره کش میزدی و حالا من تا ابد می توانستم پای سینک بایستم و ظرف بشورم و گریه کنم و تصمیمات مهم بگیرم و هی آب داغ از روی دستکش پلاستیکی دستهایم را بسوزاند و من آنقدر دلم سوخته باشد که هییییچ حالی ام نشود...............
#??