اسمان در تاریکی مطلق فرو رفته
"او" خیره به اسمان مانده بود
تماشای اختران دیوانه اش می کرد
از یاد برده بود مملو از ارامش اند
گویی در این جهان تنها رها شده
و هیچ کس صدایش را نمی شنود
فریاد زنان خود را تخلیه می کرد
حتی اگر گوش هایش را کر کند
یا گوش های خودش ناشنوا شود
شاید که داد و فریاد را اموخته
باز هم این سکوت بلعیده "او" را
با دهانی خموش سخن میگفت
در سکوت محض صدایش گم شده
و روحش در بطن شب دفن شده
اینک ادمی یقین اورد که لال است