امشب جهان کوچکتر از همیشه است. انگار تمام فاصلهها جمع شدهاند در میان دو چشم که هرگز نباید نگاهم کنند.
من در سکوتی نشستهام که تو را میشناسد سکوتی که بوی دستهای
تو را دارد و طعم کلمههایی که هرگز نگفتهایم.
گاهی فکر میکنم اگر نامت را بلند فریاد بزنم جهان خواهد شکست
نه از حجم صدای من که از لرزشی که در نامت پنهان است.
همهچیزِ تو مثل رازیست که بلد است قلبم را آهستهتر بزند آنقدر آهسته که گاهی میترسم بایستد.
نمیدانم این پنهان ماندن
نجاتمان است یا گمشدنمان
جهان را به خاطر نمیآورم.