ماهِ محزون
تنها که میشد،
اتاقِ تاریکش
غرق در سیلِ سایهها میگشت
نه گریه میکرد
نه میخندید
فقط
نفسهایش
آرام،
به دیوارها تکیه میدادند
چراغ خاموش
پنجره بسته
و یک میز
با دفتری
که بوی خونِ جوهر میداد
قلم را که برمیداشت
زخمهایش را خط میزد
نه از روی کاغذ
از روی دل
هر کلمه
قطرهای بود
که از رگِ روحش میچکید
ماهِ محزون
در آن اتاقِ بیصدا
نه دنبالِ نجات بود
نه معجزه،
فقط میخواست
یکی در این جهان
حرفهایش را
بفهمد
حتی اگر
فقط
کاغذ باشد.