خزان است این بار
امید بسی می‌وزد
گل می‌دهد بسیار
قلبت را فرا میگرد
و روحت را نشانه
کاش مانند کرونا
خفت کند همه را
نکند رحم به ادم
برود و بچرخد و
بروید نهالی از ان
تمام نشود یک جا
در ساکنین اینجا
ریشه دهد ز هر جا
این ادمی را
امید نگه دارد
امید بگرداند
امید بپوشاند
امید حفظ بکند
