سالها پیش یادم می آید چُنان در خودت چَمبره زده بودی که فکر نمی کردم امروز در این زمستانِ سرد میان دردی آکنده از اجبار در خانه قدم بزنی و از آفتاب تا مهتاب حوصله کُنی و آرام بمانی. دَری به تخته خورده که اینطور رَختِ بی قراری از تَن پاره کردی و زندگی را دوباره از سَر گرفتی؟
به "دوست داشتن" مبتلا بودم و هستم. منظورم دلمشغولی های واگیردار نیست. دوست داشتنی تازه را لمس می کنم. البته از لمس گذشته و در من هر روز تنومند تر می شود.
نمی فهمم از چه حرف می زنی! منظورت این است که "دوست داشتن" کافیست؟
هنوز میانِ سوال های پیدا دست و پا می زنی تا چیزی گیرِ کنجکاوی های روزانه ات بیاید؟ می گویم به چیزی مبتلا هستم که هر روز در من ریشه های بیشتری پیدا می کند بعد تو حرف از نفهمیدنِ منظورم می زنی!
یادت نمی آید می گفتی قلبت سوخته؟ پس قلبِ سوخته را چطور مرمت کردی؟ با فردی جدید! احساسی تازه! راستش را بگو و خلاص مان کن.
بعد از سوختن نمی میری، یاد می گیری طور دیگری زنده باشی. سوختن ها از ما آدم دیگری می سازد تا به قولِ تو پیراهن های رو به افول را پاره کنیم و آنچه شیفته به داشتنَش را داریم مجددا بازیابیم. سوخته دلان همان زنده دلان خواهند بود که زندگی را هزاران بار می میرانند و باز می آفرینند.
تو مطمئن هستی از علاقه انسانی حرف می زنی؟
نه، علاقه و دوست داشتن گسترده است، گسترده. آنچه که سبب بخشیدن می شود همین مرز باریک تفاوت در دوست داشتن است. دوست داشتن، تنها به آدمیزاد گره نمی خورد.
بعد از سوختن چطور بخشیدی و گذر کردی؟
میان ملالِ زندگی، کلِ زندگی را می گویم دیدم او بُرشی، دالانی، دریچه ای، اصلا نگاهی برای گذر کَردَنم بود. آنکه ملالِ زندگی را می شناسد برای نبودن آن بُرش، دالان، دریچه یا نگاه که با نامِ "دیگری" ست زمین و زمان را تهی نخواهد دید. باز می آفریند و پیوسته در عبور است، عبور.
عبور به کجا؟
رخت های ملال آور برای دور ریختن هستند و آن لباسی که وصلِ به تَن باشد وصله ی جان می شود و همان سوسوی دور برای گذر از رنج کافیست.
آهان عبور از رنج!
نه فقط رنج بلکه عبور از تمام چاله هایی که باید گذر کُنی تا به آنچه در وجودت تقلا می کند بپیوندی.
چه چیزی در وجودمان تقلا به بودن دارد؟
برای بعضی ها آگاهی، گروهی ثروت یا قدرت و عده ای معدود هم درکِ هستی.
دوست داشتن، برای گذر کردن از روزها کافیست!
دوست داشتن، برای زندگی به تنهایی کافیست تا چراغی روشن باشد و تو را به آن درخشندگی که در ذهن می پرورانی برساند.
برای همه؟
نه عزیزم. برای بعضی ها هیچ چیز کافی نیست، سایه ی زیاده خواهی آنقدر به وجودشان چنگ می زند که هیچ چیز به چشم شان نمی آید.
و آخرین سوال، بعد از سوختن و بخشش، حتما دوست داشتن هست!؟
بعد از سوختن زندگی طور دیگریست، قدرتِ ارزش ها در آدمی گسترده تر است، مهربانی وسیع و چشمانی محو در زیبایی خواهی داشت.
سوختن برای بعضی ها پایانِ زندگیست؟
برای آنان که تکیه به بُرش ها، دالان ها و دریچه ها می زنند، بله. آن سوختنی که تو را به سکوت بِکِشاند یا از تو آدم دیگری می سازد و یا تمامِ تو را با خود می برد.
آدمی دیگر! از چه جنسی؟
جنسِ سر سختِ زندگی.