نگاهت مرا آزار میده!

به نام بصیر حلیم

بعد از پرونده امنیت، برام جالب بود که «نگاه» بیشترین چیزی بود که خانم‌ها از آن احساس ناامنی کرده بودند و جالب‌تر این بود که هیچ وقت من و دوستانم در این باره با هم صحبت نکردیم. پس شروع کردم در این باره با دوستانم صحبت کنم و به هر بهانه این موضوع را مطرح می‌کردم که «آیا خود آقایون می‌دونند که نگاهشون چقدر روح و روان یک خانم را داغون می‌کنه؟ که تاثیرش یک جایی معلوم میشه که خیلی دیره و همه ازش ضرر می‌کنیم و چقدر اعتماد یک خانم به توانایی‌ها و وجود خودش را کم می‌کنه؟» مدام این صحبت‌ها بود و چند وقتی پیش در مجلسی، یکی از مهمانان که از زمان دانشجویی این دغدغه را داشته برایم داستانی را تعریف کرد:

«من مدیر انجمن علمی دانشکده بودم. یه روز یکی از دخترهای دانشکده اومد دفتر انجمن و گفت {میخوام باهاتون یه صحبت خصوصی بکنم. این آقای فلانی که دوست شماست، نگاه‌هاش خیلی من را آزار می‌ده، من نمی‌دونم آیا منظوری داره یا نه؟ اما من دارم اذیت می‌شم.} راستش یه کم شوکه شدم، جواب را می‌دونستم اما گفتم { برای جوابتون چند روز بهم فرصت بدید.} چند روز بعد، بهشون گفتم بیاند دفتر انجمن. با دوستشون اومدند. گفتم {راستش جوابتون اینه که نه، این دوست ما مشکل خانوادگی پیدا کرده و اصلا تو حال خودش نیست. اصلا نمی‌دونه داره کجا را نگاه می‌کنه. اوضاعش اصلا طوری نیست که بخواد به ازدواج فکر کنه. من باهاش خیلی سربسته صحبت کردم و فکر کنم متوجه بی حواسی ش شده.} دوست خانم گفت: {کی را میگید؟ فلانی؟ من هم از نگاه‌هاش خیلی اذیت می‌شدم. تعجب می‌کردم من که متاهل هستم، چرا این‌قدر نگاه می‌کنه.} خانم‌ها رفتند. بعدها به خاطر مسئولیتی که تو دانشگاه داشتم شنیدم که نگاه یکی از پسرهای دانشکده باعث شده بود یکی از دخترها احساس کنه پسر عاشقشه و چند تا خواستگار خوبش را رد کرده بود و بعد از دو سال انتظار، وقتی فهمید پسر نامزد کرده حالش بسیار بد شده بود و خود حدیث را بخوان!

این ماجراها برای من خیلی عجیب بود که نگاه ما آقایون برای خانم‌ها بار معنایی داره و مثل شما شروع کردم تو هر جمعی این حرف را پیش بکشم و به خانم‌ها بگم که به این نگاه‌ها معنی ندند. مدام تو هر جمعی می‌گفتم. یه روز خواهرم اومد پیشم و گفت {امروز یه کار باحال کردم!} خواهر من آدم خیلی آرومیه و معمولا تو اتاقش داره کاردستی درست می‌کنه یا توی موسسه زبانه برای تدریس یا داره ساز می‌زنه و اصلا به دانشگاه هم علاقه نداره و فقط برای دلخوشی مادرم و این که مدرک بگیره به زور یکی در میون دانشگاه میره. گفتم {چی کار کردی؟} گفت {امروز رفتم به رییس دانشکده مون گفتم که آقای فلانی که مسئول اداری ه، نگاه‌هاش آزاردهنده است ،بهش تذکر می‌دید یا خودم یه جوری حالیش کنم.؟} خواهرم به من همیشه از ناراحتی‌هاش می‌گفت. چندین بار شده بود که از نگاه آدم‌هایی در کوچه و خیابان شکایت کنه. اما این یکی را نگفته بود و فکر کنم خیلی زود تذکر جدی به اون آقا داده شده بود چون خواهرم دیگه از دانشجویی خودش با جرات و سینه سپر صحبت می‌کرد. هرچند باز هم به دانشجویی علاقه‌ای نداشت و می‌خواست مسیر هنری آموزشگاه را پیش ببره.

یه بار این موضوع در شرکت مطرح شد و درموردش بحث کردیم. خانمم که همکارم هست دید من این حق را برای خانم‌ها قائلم از چیزی که آزارشون می‌ده با راحتی صحبت کنند. خانم من در یک شهر کوچک بزرگ شده. یه روز برام تعریف کرد که توی محله‌شون یه بقالی داشتند که فروشنده نگاهش خیلی آزاردهنده بود.{ محله کوچیک بود و بقالی دیگه‌ای هم نداشتیم. هر وقت می‌خواستیم خریدی کنیم جونمون بالا می‌اومد تا برگردیم.} خانمم می‌گفت {من هیچ وقت جرات نکردم که در این باره با پدر و مادرم صحبت کنم هرچند می‌دونستم که مادرم هم از این موضوع خیلی ناراحته.} خانمم را تشویق کردم که یه بار توی خونه پدر و مادرش این خاطرات را بگه. این اتفاق افتاد و پدرخانمم از حرف‌های دخترش خیلی تعجب کرد و نگاهی به خانمش کرد. مادرخانمم سری به نشانه تایید تکون داد. پدرخانمم خیلی عصبی و ناراحت شد و شاکی بود که چرا بعد این همه سال چیزی بهش نگفتند. میگفت {من از اون آقا خوشم نمیومد اما نمی‌دونستم شماها را اذیت می‌کنه }و خلاصه خیلی داغ کرده بود. اون آقای بقال، یک سال قبل از ازدواج من و همسرم فوت کرده بود وگرنه خیلی دوست داشتم بدونم اگر کسی بهش می‌گفت می‌تونست این عادتش را ترک کنه؟

چند وقت بعد رفته بودیم شهر خانمم که سری به فامیلشون بزنیم. یه یه روز که همه جمع بودیم خانمم یادی کرد از گذشته و موضوع آقای بقال را مطرح کرد و گفت که یادتونه چقدر نگاه‌هاش بد بود. همه خانم‌ها از این‌که یه راز مگویی را یه نفر داره با اعتماد به نفس می‌گه خوشحال شدند و شروع کردند شکایت کردن و کلی از خاطراتشون گفتن که چقدر اذیت می‌شدند و حتی فهمیده بودند یکی از دخترها که ترک تحصیل کرده بوده، از ترس این آقا دیگه حاضر نشده بره مدرسه و نشسته تو خونه. تازه جالبه که آقای بقال خانمش را به خاطر این که فکر می‌کرده مردها بهش نظر دارند کتک می‌زده و حتی دست خانومش را هم شکسته. دایی کوچیک همسرم خیلی داغ کرده بود و اعصبانی شد که چرا این همه سال هیچ‌کی هیچی به کسی نگفته و چرا این همه سکوت کردند. یه جوری صورتش سرخ شده بود که اگر اون آقای بقال الان زنده بود می‌رفت یه کتک مفصل بهش می‌زد و اسیر پاسگاه می‌شدیم! یهو دایی بزرگ خانمم برگشت گفت {حتما خودتون هم یه چیزی دون می‌شده. وگرنه اگه درست حسابی رفتار کنید که کی چی کار داره} از این دایی خانومم خوشم نمی‌اومد، نگاهش به خانوم‌ها حتی زن برادرهاش خیلی بد بود، آدم چندشش می‌شد و برادرهاش هم می‌فهمیدند اما به احترامش چیزی نمی‌گفتند. من برگشتم گفتم {خب خود شما تا حالا نشده به کسی بد نگاه کنید؟} خانم‌ها خنده‌های ریزی کردند اما خان دایی اعصبانی شد و . . . . . دیگه نگم که اون روز چه بساطی داشتیم و چه شد . . .

ببینید تا زمانی که شما خانوم‌ها ناراحتی‌هاتون را به درستی و با دانایی بیان نکنید آقایون نمی‌فهمند و حتی ممکنه این نگاه بد به بدبینی هم تبدیل بشه و یه خانوم دیگه باید دستش بشکنه و شما هم مسئولید. آقایون نمی‌فهمند چون در دنیای شما زندگی نمی‌کنند و اون حس قویی که خانوم‌ها دارند آقایون ندارند. اگر آقایون رفتارشون و نگاهشون درست نشه خانوم‌ها جرات فعالیت درست و بروز استعدادها و توانایی‌هاشون را ندارند. آقایون باید بفهمند این موضوع را و مطمئن باشید آقایون زیادی از راحتی روح و روان خانوم‌ها حمایت می‌کنند.»

این داستان چیزهای عجیبی داشت برای من. این که خانم‌ها باهمدیگه هم حتی از موضوعاتی که اذیتشون می‌کنه صحبت نمی‌کنن. شاید دختران دانشجو فکر کنن که خب واقعا پسر جوان گیج که اصلا هنوز در دنیای خودش هست واقعا عاشقشه و اگر چیزی بگند همه چی خراب می‌شه. شاید هم با کسانی صحبت کردند که اون‌ها بلد نبودند که واقعا این حس دختر از یک نگاه آزاردهنده ناشی می‌شه شاید هم طبیعت انسان همینه و قراره خانم‌ها خوشحال باشند با این عشق‌های الکی!

و نکته جالب اینه که خانم‌ها با وجود یک مرد حمایتگر چقدر جراتمند می‌شوند و می‌توانند به راحتی از مشکلاتشان به درستی صحبت کنند.

حتما بازهم از گفتگوهایی که در این باره داشته‌ام می‌نویسم . . . .