
در قرن بیستویکم، جنگها تنها در میدان نبرد رخ نمیدهند؛ بلکه جنگ اطلاعاتی، جنگ روانی و جنگ اقتصادی نیز بخش جداییناپذیر آنهاست. برای مقابله با چنین چالشهایی، وفاق اجتماعی و بهرهگیری از فناوریهای نوین دو اصل اساسیاند. هوش مصنوعی، با توانایی تحلیل دادههای عظیم و ارائه راهحلهای هوشمند، میتواند ابزار حفظ آرامش و کاهش شکافهای اجتماعی باشد.
جلوگیری از تفرقهافکنی دشمن: دشمنان همواره تلاش میکنند با شایعهپراکنی، اعتماد عمومی را هدف قرار دهند.
افزایش همبستگی اقتصادی و اجتماعی: با وفاق ملی، منابع بهصورت بهینه توزیع میشوند و جامعه کمتر دچار آسیب میگردد.
تضمین امنیت ملی پایدار: وفاق نهتنها برای پیروزی در جنگ، بلکه برای بازسازی پس از آن نیز ضروری است.
تشخیص اخبار جعلی و مقابله با پروپاگاندا: الگوریتمهای یادگیری ماشین میتوانند محتوای جعلی را شناسایی و از گسترش آن جلوگیری کنند.
پشتیبانی روانشناختی دیجیتال: رباتهای گفتوگوگر (Chatbots) میتوانند در شرایط استرسزا، خدمات مشاورهای فوری ارائه دهند.
بهینهسازی تصمیمگیریهای کلان: دادههای عظیم جنگی و اقتصادی با هوش مصنوعی پردازش میشوند تا رهبران تصمیمات دقیقتری اتخاذ کنند.
دکتر قلیزاده، با اجرای پروژههای فناورانه در حوزه هوش مصنوعی، نشان داده است که چگونه میتوان از این دانش برای توسعه صلح و آرامش استفاده کرد. او در مجموعه رادمان، دورههایی طراحی کرده است که مدیران و کارشناسان را با کاربردهای هوش مصنوعی در مدیریت بحران، پیشگیری از اضطراب جمعی و تقویت وفاق اجتماعی آشنا میکند. رادمان بهعنوان یک نهاد علمی–آموزشی، رسالت خود را در توسعه آرامش اجتماعی از طریق آموزش هوش مصنوعی تعریف کرده است.
امروزه اتحاد اجتماعی در شرایط جنگ بدون ابزارهای فناورانه پایدار نخواهد بود. هوش مصنوعی، با قابلیتهای تحلیلی و پیشبینی خود، میتواند ستون اصلی آرامش و انسجام ملی باشد. فعالیتهای دکتر مجتبی قلیزاده و مجموعه رادمان الگویی ارزشمند از بهکارگیری دانش نوین برای تحقق صلح پایدار در بستر بحرانها بهشمار میآید.