توي اين چند روز يک جلسه تراپي رفتم که خيلي دردناک بود... تراپيستم حرف هاي درست زيادي زد و شنيدن حرف درست و حق و روبه رو شدن با خودت خيلي ترسناکه... خيلي اوقات خودت نميفهمي که چه شکلي مکانيسم هاي دفاعيت حرف هاي غريبي بهت ميزنن و اين قدر صداشون بلنده که تو اصلا حتي متوجه معناي عجيب و غريب پشتشون نميشي... داستان از جواب ندادن يک پيام شروع شد و من با خودم چي کار کردم... من خودم رو ويران کردم و درگير پارادوکسي شدم که عجيبه... پارادوکسي که در اون خودم رو عامل همه اتفاقات ميدونم که خب به نظر مياد در نگاه اول از حس گناه و insecure بودن و ترس از ترد شدنم مياد منتهي در پشت اين ماجرا معناي ديگري نهفته و اون خود مرکز پنداري من هست... اينکه فکر ميکنم تمامي حوادث و اتفاقات حول محور من ميگرده... و اين از عجيب ترين چيزهاست... تراپيستم به من گفت وقتي که تو با اين فرد ارتباط گرفتي من به تو گفتم من هيچ نشانه اي از تمايل و دوست داشتن اين فرد يعني به معناي به چشم پارتنر در اون نسبت به تو نميبينم... و تو گفتي باشه ميدونم ولي ميخوام در همين سطح هم که شده ارتباط رو نگه دارم... بهت گفتم که بهش بگو که تو ازش خوشت مياد و حالا اون يه جواب سرراست بايد به تو بده.... يک آره يا نه مشخص... و تو گفتي من به اين دليل و اون دليل نميتونم و منم پذيرفتم...حالا الان داري ميگي که اين فرد جواب پيام من رو نداده و ناراحتي و فکر ميکني همش با خودت که چي شده؟ من کاري کردم؟ آيا با کس ديگه اي هست؟ آيا داره منو ghost ميکنه؟ داري سوال جواب ميکني که همش محوريتش خودتي... درحاليکه تو اصلا جايگاهي نداري که حتي بتوني از طرف توضيحي بخواي... تو دوست صميميش هستي؟ نه... تو پارتنرش هستي؟ نه... تو هيچ کاره اون آدم هستي... اون قطعا متوجه شده که تو ازش خوشت مياد و اگر چيزي نميگه به هر دليلي نميخواد اين ارتباط شکل ديگه اي داشته باشه...
همه اين حرفا مثل خنجري انگار يک دمل چرکي رو باز کرد... دردناک ولي واجب براي ادامه راه... قبل از اينکه همه وجودم پر از زهر و چرک بشه... و من غم سنگيني رو مجددا بعد از مدت ها تجربه کردم... و احساسات پيچيده اي از خشم گرفته تا ترس از تنهايي يا احساس گناه تا حماقت... دلم ميخواست سرش ، سر کسي که ميشناختم و ميدونستم آدم خوبي هست و اهل اداو بازي نيست ولي انگار يهويي ناپديد شده بود، داد بزنم... بگم تو هم که مثل بقيه شدي... نهايتا مشخص شد که سفر بوده و خطش مشهد مونده بوده... خيلي مودب و محترم مثل هميشه... حتي رفتارش حضورا هم تغييري نکرده بود که بخوام نگران باشم... ولي من با خودم چي کار دارم ميکنم؟ وسواس روابط من رو غرق ميکنه... اصلا بلايي که سرم اومد... و نميدونم... بايد به زودي يک کاري در مورد اين آدم بکنم... وگرنه هميشه هستم درحاليکه هيچ حقي ندارم و اجازه ميدم که احساساتم با اين غلظت درگير باشه...
آدم خوبيه... در اين موضوع شک ندارم که اهل سواستفاده نيست... ولي خب احساسات آدم ها مهمه... من همکارم... آدم خوبيم... ولي همکارم...
از اينا که بگذريم، دارو شروع کردم بالاخره... فعلا که چهار روز شده... منطقا قرار نيست تا چندهفته تاثيرش رو ببينم... بايد ديد چي ميشه...
اوضاع درهم برهمه... دروغه اگر بگم مثل قبل انرژي و انگيزه دارم ولي دارم تمام تلاشم رو ميکنم... يه تايم هايي واقعا روي survival mode ام صرفا... ولي بايد برگردم... اميدوارم تراپي رو ادامه دادن و دارو يه تاثيري بذاره.... مشکلات زيادي داره روح و روانم... خيلي بيشتر از مشکلات جسمي ام... شايد درگيري يه ترکيب خيلي خيلي سخت و عجيبي هستم... ADHD به همراه وسواس:) اونم وسواس نه روي تميزي و قرينگي بلکه روي روابط... و هميشه همه چيز بيشتر به فنا ميره... به قول خود اون بنده خدا که ميگفت خودش مثل اين OCD هاست که بيشتر شلخته ان:)
نميدونم خيلي به شرايط خودم اميدوار نيستم... شايد همين لحظه هاست که آدم بالاخره توي ته نااميدي يک راهي پيدا ميکنه:)