هيچ کس در مورد اين فاز از افسردگي نميگه که ديگه گريه نميکني فقط حس ميکني چيزي رو حس نميکني... هيچ کس در مورد اين فاز نميگه که بقيه کم کم خيالشون راحت ميشه که تو چيزيت نيست... چرا بايد باشه وقتي ميخندي، فانکشنت رو انجام ميدي، خط چشم رنگي ميکشي و با بقيه سلام عليک ميکني... مهم نيست اين که درونت هزارتا نهنگ دارن ورجه وورجه ميکنن... اينکه نميتوني به هيچ چيز فکر کني... لحظه اي تمرکز نداري... دلخوشي اي نداري، فرسوده اي و تمام تلاشت رو ميکني که با خوابيدن يکم از واقعيت ها فاصله بگيري... کارت تنها دست آويزت براي ديوونه نشدنه... و تمام تلاشت رو ميکني که زنده بموني... سعي ميکني همه جوره خودت رو مجبور کني که بري تراپي...
تراپيستم ميگفت تو از معدود آدم هايي هستي که هر جلسه اي که مياي تقريبا انگار از صحبت هاي جلسه قبلي هيچ چيز يادت نيست.. کلا از يه جاي ديگه اي شروع ميکني به حرف زدن... راست ميگه... نه اين که از قصد، انگار مکانيسم مغزيه؟ فراموشيه؟ از هم گسيختگي فکري و ذهني عه؟ نميدونم انگار هيچ چيز ديگه در حافظه ام ثبت نميشه... همه ذهنم يک مرداب مه گرفته است که توش يه چيزايي هست که يادم نمياد... به جاش يه مشت اطلاعات جانک جاشو گرفته... همه شون بي مصرف و به درد نخورن که تمام مدت توي ذهنم ميپيچن... راحتم نميذارن... و بعد اسکرول ميکنم... براي کم کردن افکار مزاحم و يهويي به خودم ميام و ميبينم الان رسيده، شب قبل از ارتقا و من تمام برنامه ريزي هام به فنا رفته... نه به خاطر اينکه قابليت اجرا نداشت، به خاطر اينکه افسردگي پاشو گذاشت روي خرخره ام و من براي survive کردن، تلاش کردم از خودم فاصله بگيرم، از حقيقت فاصله بگيرم... تمام تلاشمو کردم که زنده بمونم و ادامه بدم.. بذارم بگذره... بذارم داروهام اثر بکنن... نميتونم بگم اصلا بهتر نيستم ولي خب دارو که معجزه نميکنه ميکنه؟
کاش يه اتفاق خوب بيفته... کاشکي بتونم يه کار مثبت بکنم، يه کار موثر، توي بيمارستان خودم رو به هر دري ميزنم که بيمارام بهتر بشن، care درست بگيرن ولي بعضي اوقات حتي از همون بيمار ها هم حرصم ميگيره... از اينکه هرچيز رو هزار بار بايد توضيح بدم و انگار نه انگار، از اين که خيلي اوقات به راحتي تمامي زحمات ما رو نديده ميگيرن... از اينکه مهر و محبت بهشون جواب نميده و بخش زيادي از تلاش هاي ما رو نديد ميگيرن...
دلم براي خود خوش حالم تنگ شده... اوني که دوست داشته ميشد... خودم خودمو البته دوست ندارم انتظاري از بقيه نيست ولي کاشکي يه معجزه اي ميشد... کاشکي اوضاع يکم بهتر ميشد... کاش منم ميتونستم عاشق باشم و عاشقم بشن، کاش منم آدم خودم رو داشتم... کاش اين قدر چشم به راه نميموندم و هميشه احساسات اشتباه نداشتم... کاش منم آدم ويژه اي بودم براي کسي.... کاش شده به دروغ هم يکي بهم ميگفت دوسم داره، که منم فرق دارم واسش با بقيه، که من زندگيش رو تغيير دادم، که بودن من و نبودنم براش فرق ميکنه... کاش اين بار اشتباه نکرده باشم... کاش يه معجزه اي بشه... مگه من چه مشکل اساسي دارم که هيچ وقت هيچ اتفاقي برام نمي افته... شايدم اين قدر شايسته دوست داشته شدن نيستم... شايد وقتي منو ميشناسن هيولاهام رو ميبينن و ترسناک تر از اونيم که بشه بهم نزديک شد... شايد کسي به درو ديوونگي من نيست که بتونه همچين چيزي رو تحمل کنه... شايدم قبلا اين آدم رو از خودم روندم و تمام:)
از اينکه به عنوان يک زن اين قدر محتاجم و انگار که به صورت سنتي برعکس شده اوضاع و اين منم که يکي رو دوست دارم که اون کمتر منو دوست داره و همه تلاش از جانب منه خجالت زده ام... نميدونم فقط حس ميکنم نميخوام فرصت رو از دست بدم... دارم با هزار تا چيز تو ذهنم ميجنگم... نميدونم شايد بعد از ارتقا چيزي تغيير کرد...