ویرگول
ورودثبت نام
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

نوشته هشتم

به نظر میاد هرچی هم بگذره یه غمی اون زیر میر ها هست که همیشه سر باز میکنه...

نمیدونم میشه کنار اومد؟ با ترد شدن؟ با مورد توجه واقع نشدن... میشه دیگه این قدررر غم انگیز نباشه کلا زندگی... این همه اخبار بد، این همه اتفاقات عجیب غریب که هر کدومشون ریکاور کردن ازشون سالهای سال تلاش میخواد و همه رو ما روزانه زیست میکنیم... مطمئن نیستم خیلی اینی که دارم و داریم زندگی باشه... نمیگم بدترین شرایط ممکن رو دارم ولی حالم خوش نیست... امروز ارتقا دادم رسما و خوشبختانه اکی بود... دارم کم کم سال دو میشم... نمیدونم واقعا چی قراره بشه... دارم همه لحظه ها رو از دست میدم... سال دیگه این موقع همه چیز تموم شده... اون رفته، من یه سال پیرتر شدم، احتمالا بازم یه دوستی رفیقی چیزی رو از دست دادم بدون اینکه کوچیک ترین توضیحی بهم بده...

شاید یه عده مون باید همیشه بار سنگین تنهایی رو به دوش بکشیم... امروز مامان داشت در مورد نبودنش حرف میزد.... جدا من اگر مامان بابا نباشن دیگه کیو دارم؟ مامان میگفت باید بری دنبال زندگی خودت باشی، آدمت رو پیدا بکنی، کسی رو دوست داشته باشی ازدواج کنی... و من حتی عرضه اینکه یه کاری کنم کسی بهم بگه دوسم داره رو ندارم... من خودم خودم رو دوست ندارم، چه جوری ممکنه کسی منو دوست داشته باشه... به آینه هرچی بیشتر نگاه میکنم، به خاطرات و رفتارهام فکر میکنم، چیزی پیدا نمیکنم که دوست داشتنی باشه... چرا باید آدم ها منو دوست داشته باشن...

این سیاه چاله عمیقی که وسط قفسه سینه ام هست هیچ وقت از بین نمیره... فقط هر روز داره بیشتر منو میکشه داخل خودش... بعید میدونم هیچ وقت تلاش هام جواب بده... مهم نیست اگر ساعت ها بشینم یه گوشه، کسی نخواهد پرسید که خوبی یا نه؟ هیچ کس هیچ وقت قرار نیست بیاد و حالمو بپرسه... هستن کسایی که من فکر میکنم لیاقت همین آدم ها رو هم ندارم...

هنوز محدود دوست هایی دارم که حالمو میپرسن، شاید اشتباهم اینه که فکر میکنم چیزی غیراز این گیرم میاد و این خودش چیز کمیه... نمیدونم چرا هیچ وقت بلد نیستم از لحظه های استفاده درست بکنم... نمیدونم چرا همیشه این حس رو دارم که یه خلا هست که باید پر کنم... کاش نبودم:)

دوست داشتنیعجیب غریب
۰
۰
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید