ویرگول
ورودثبت نام
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

نوشته نهم

آخرين باري که نوشتم توي همين اتاق اينجا بود و ازش يک ماه ميگذره... ارتقا رو که داده بودم ولي سيستم خودم هم ارتقا پيدا کرد... SSRI شروع کردم... شکست عشقي ام رو خوردم... و رابطه ام به کلي به فنا رفت با کسي که از ترس نابود شدن همه چي بهش نگفته بودم چه حسي دارم... ماجرا اينجوري پيش رفت که حس ميکردم روز به روز داره ارتباطمون يک طرفه تر ميشه و من ربات احوال پرسي شدم که احساساتش هيچ وقت هيچ جايگاهي نداره... و حتي رفتار فرد مقابلم داره تغيير ميکنه... بالاخره دل رو زدم به دريا و پرسيدم که چيزي شده و فهميدم نهايتا که بعد از 7 8 ماه ايشون تازه حس کردن که حرف هاي ديگران براشون مهمه و همه چيزايي که بهش ميگفتن رو يک دفعه اي منشا معذب شدن قرار داده... و خب رابطه اي در حال شکل گيري هست براش... رابطه اي که به گفته خودش ديگران اجازه نميدن پا بگيره... حالا بماند که يهويي يک دفعه اي با اين حرف يک نفر يهويي شروع کرد به دوري و اينکه اگر تو نگران رابطه اي باشي يا کسي با تو باشه چه لزومي داره که حرف هاي شخصي ات رو به فرد ديگه اي بزني... ولي نهايتا من که همه چيز رو انکار کردم و گفتم که واقعا زشته که بقيه خودشون را داخل اين ماجرا کردن و اصلا دليلي نداره که بخوان در مورد ارتباط دوستانه دو نفر آدم نظر بدن ولي خب قلبم هزار تيکه شد... خيلي سخت گذشت و ميگذره ولي نهايتا به اون closure اي که نياز بود رسيدم:) و خب آره ... ظاهرا من نميتونم سليقه و انتخاب کسي باشم... حداقل کسايي که من ميپسندم... شايد اين نفر آخر برام عجيب بود از اين حيث که نه سمي بود نه اتفاق خاصي افتاده بود و هم اينکه از يه نظراتي خيلي شبيه هم بوديم... در حدي که ديگران هم خارج از ارتباط ما عميقا بهش رسيده بودن... ولي خب ظاهرا سليقه اش چيز ديگه و کس ديگه اي بوده... از اون روز تا به حال چندين هفته ميگذره... و خب من بين انکار خشم پذيرش و همه چيز در نوسان هستم... و خب ميگذره... گاهي به اين فکر ميکنم که اون آدم چه شکلي ميتونه باشه... آروم؟ خوشگل؟ مذهبي؟ معمولي؟ قدبلند؟

گاهي به اين فکر ميکنم که چرا اين همه مدت گذاشتم ادامه پيدا کنه و تهش بشه اين... تهش که هميشه همين ميشه پس چرا نذاشتم زودتر تموم بشه و دردش رو هم زودتر بکشم:)

گاهي هم فقط به اين فکر ميکنم که لقش که منو نخواسته:) و حتي به نظرم هيچ جوري به هم نميايم:))

ولي نهايتا درد اينجا شکل نميگيره... در تمامي روابطم سال هاست دارم کم کم به اين فکر ميکنم که اين همه محبت و احساس همدردي و علاقه و توجه و مراقبت و احساس مسئوليت من نسبت به ديگران جايگاهي نداره و هيچ کس قرار نيست متوجه اش بشه... همه ازش يا سواستفاده ميکنن يا در بهترين حالت نسبت بهش بي تفاوتن... بازگشتي نيست، نوازشي نيست، قدر و اهميتي نيست، دوست داشتن متقابلي نيست... نهايتا ميگن ممنون که مهربوني ولي هيچ وقت انتخابشون اين آدم نيست... تراپيستم رومانتيزه ميکنه کلمات رو ميگه صرفا سليقه اش نبودي، ولي خب عجيبه... نميدونم پس اين کارايي که ميکرد چي بود... تراپيستم ميگه ناپخته عمل کرده... نميدونم تهش جاي دفاعي نميمونه...

فقط گاهي فکر ميکنم با اين همه عشق و محبتي که ظاهرا بازاري نداره و اين همه دغدغه اي که دارم بايد چي کار کنم:) ؟ دردناکه که هيچ کس حتي خيلي اهميتي نده... هرچي بيشتر ميگذره و بزرگ تر ميشيم بيشتر آدم ميفهمه که هرچه قدر هم ديگران رو بهشون محبت بکنه، هرچه قدرم احساس مسئوليت داشته باشه دغدغه داشته باشه بازم سرخورده ميشه و خيلي از مواقع بازگشتي نيست... نميدونم فقط اين قدر قوي و شجاع هستم که بخوام به خاطر محبت کردن محبت کنم به آدم ها؟ که صرفا خودم رو خوشحال کنه بدون هيچ چشم داشت و برگشتي؟ و نميدونم اگر دست از اين کارايي که ميکنم، عملي که در برابر ناراحتي ديگران دارم، دغدغه اي که دارم نسبت به رنجشون، حساسيتم نسبت به اين که با من کسي احساس تنهايي نکنه، بردارم، ديگه کي خواهم بود؟ دوست دارم اون جوري باشم؟

تراپيستم قطعا خواهد گفت که اين ورژني که هستم سالم نيست... نميدونم... لابد درست هم ميگه... کاش ميشد تد لسو وار همه رو دوست داشت بدون اينکه قلبت بشکنه... شايدم يه بلوغي لازمه تا به اون حد از خوب بودن و بي چشم داشت بودن برسي... شايد اصلا عشق واقعي همونه...

به علاقه خودم به اون بنده خدا هم شک دارم.. من فقط لابد ميخواستم که اين آدم با من خوب باشه و عاشق من باشه... الان که نيست و فهميدم هيچ نقشي در زندگيش ندارم و بود و نبودم با منشي بخش واسش فرقي نميکنه، خشمگينم و عصباني و حتي گاهي بدخواهش... و از ته دل آرزو ميکنم يه تايم هايي که حسابي سرش به سنگ بخوره و پشيمون بشه:)

بامزه اش اينه که همه اين احساسات از اين شروع شد که کسي حاضر نشد 4 تا مريض منو قبول بکنه براي اينکه فردا روز تعطيل بلند نشم برم بيمارستان... البته به جز فاطمه که خب من حاضر نيستم اين قدر خودخواه باشم که به خاطرش برم يکي رو از آف بکشم بيرون

ميگذره... کاش خوب ميگذشت!

احساس مسئولیتاحساس تنهاییشکست عشقی
۰
۰
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید