ویرگول
ورودثبت نام
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

نوشته ششم

بدترين کشيک عالم تنهايي کشيک دادن وسط افسردگيه... نميتونم بخوابم، نميتونم درس بخونم... گيجم... خوابم مياد مدام و استرس گرفته منو چون خبرم ارتقا دارم.. و عصبيم... و خوشحالم در لحظه فقط يه لحظه... گريه ميکنم بعدش که حتي همونم به سختي مياد... گاهي زياد گريه کردن و خالي شدن بهتره... اميدوارم داروي ضد افسردگي اينو ازم نگيره... اميدوارم بهتر بشم...

کاش اين ذهن لعنتيم براي چند لحظه هم که شده خاموش شه... خفه بشه... بذاره درسمو بخونم، کارامو بکنم، کاش يه اتفاق خوب و مثبت بيفته اين روزا... سرتا سر مملکت خونه، دل همه خونه... و دل خوشي هام يکي يکي دارن از دست ميرن...نميدونم کدوم کار درسته يا کدوم کار غلط... فقط ميدونم من هيچ وقت نميتونم از خودم و ذهن بيمارم ببرم... من هميشه مغلوب افکار بي ربط و دري وري خودم ميشم... تهش ميشينم براي احمقانه ترين چيزا چندين ساعت نشخوار ميکنم که نهايتا جز غم و خستگي هيچي واسم نميذاره... خسته ام خيلي.... به شدت خسته ام... تنها ساعت هاي خوبي که دارم وقتيه که ميخوابم... چه روي زمين وسط هال پذيرايي چه شب ها... وقتي صبح ها بيدار ميشم با نااميدي سر و کله ميزنم... همه خاطرات تلخ گذشته رو دارم مرور ميکنم توي ذهنم... همه روزايي که به انتظار جواب بودم، منتظر توضيح بودم... و نميتونم با اين فکر که چون من بي ارزشم، چون من مشکل دارم يه همچين اتفاقاتي برام ميفته کنار بيام...

و در کنارش همش داشتم دنبال يه راهي ميگشتم که از دست اين افکار خلاص شم... از بچگي همين بودم... سختي هاي بچگي و واقعيت هاي دردناکي که بايد تحمل ميکردم، هميشه داشتم با توهم و daydreaming باهاشون کنار ميومدم... توي دنياي ذهنم هميشه ميتونستم همون جوري که دلم ميخواست قصه رو بنويسم... هميشه ميتونستم اگر جوابي که دلم نميخواست رو ميشنيدم، دوباره از اول شروع کنم اين بار با خط داستاني بهتر... اگر غمي بود به خواست خودم بود ميتونستم توي دنياي ذهنم داستان غم انگيزي داشته باشم ولي بعد قهرمان وار ازش بيام بيرون و هر وقت هم که نميخواستم خب داستان بود... مجبور نبودم واقعا تحملش کنم...

ولي دنياي واقعي... نه... اينجا ديگه بايد فقدان رو تحمل کرد، ديگه اينجا دکمه eject وجود نداره... من واقعا نميدونم که با عدم قطعيت چي کار کنم... نميتونم صبر کنم... من يه نيازمند به توجه و محبت دائمم... من همه چيز رو هول محور خودم ميبينم...

يه جور نارسيسم شکننده؟ تلاش براي کنترل گري... نميدونم واقعا...

کاش ميشد همين چند روز مونده به امتحان رو گند نزنم به زندگيم.. کاش کلا اين قدر گند نزنم به زندگيم... کاش بتونم يکم به صلح با خودم برسم... واضحه وقتي نسبت به خودم اين قدر insecure ام، اين قدر خشم و نفرت از خودم دارم در کنار خودشيفتگي، يعني رابطه خيلي خيلي ناسالم، نميتونم رابطه درستي با بقيه هم داشته باشم... سختي کار کردن روي مشکلات روان همينه... بدترين نوع مقاومت در برابر اصلاح و بهبود...

حتي حرف زدن در موردش هم سخته... انگار که يک مه تمام مغزم رو فرا گرفته و نميتونم درست فکر کنم... مدت هاست که اين جوريم... نميدونم درماني داره يا نه... سبک زندگي اصلاحش اگر مد نظرتونه که بايد بگم شرمنده رزيدنت سال يک نميتونه همچين چيز لاکچري اي رو تامين بودجه کنه:) خواب کافي؟ غذاي سالم؟ کم خوردن انرژي زا و قهوه؟ تمدد اعصاب و مديتيشن... I cannot afford these:)))

خلاصه که برام دعا کنين يا هرچي... واقعا دستم به چيز ديگه اي بند نيست:)

خواب کافیرابطه ناسالمسبک زندگی
۰
۰
ناخواهری زشته
ناخواهری زشته
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید