کسی نمیدونه چی تو دل دیگران میگذره... نمیدونم شاید این قدر یه سری از سختی های زندگیم رو یادم رفته که الان با این اتفاقات ناراحت میشم... آدم نمیدونه بابت اینکه سختی کشیده و زجر دیده و تروما زده شده خوشحال باشه یا ناراحت... میگن رنج آدم ها رو به هم نزدیک میکنه... راست میگن؟ نمیدونم... شاید حتی رنج و مشکلات هم باید حد تعادلی داشته باشه... بیشترش تو رو میکنه کیسه زهر متحرک... کسی که نمیتونه به کسی نزدیک بشه چون خیلی از رخم هاش درد میگیرن....
هنوز نمیدونم اون بنده خدا از من چی میخواد و مهم تر اینکه من از اون چی میخوام؟ شاید برام آدم مناسبی نیست... شاید من برای اون مناسب نیستم... نمیدونم اصلا من برای کسی و چیزی و جایی مناسبم؟
با این حجم از اختلالات روان، حتی نمیدونم تراپی میتونه کمک کنه؟ بعد از 2 سال... من همون گندیم که بودم...
واقعیت اینه که پشت همه تلاش هایی که برای خوب بودن و لبخند زدن و پر انرژی بودن دارم، حس میکنم بیشتر از هر وقتی آدم بدیم... بیشتر از هر وقتی از خودم بدم میاد... داروی روانپزشکی قراره اینو تغییر بده؟ من از دوست داشتن خودم عاجزم... آخه چرا باید خودم رو دوست داشته باشم؟ وجودم از خوبی تهی و خالیه... به قول دایی وانیا، من نور بین اون تاریکی و شاخه های جنگل تاریکم رو نمیبینم... خودم رو گول میزنم... مشکل از آدم هایی که انتخاب میکنم، از محیط، از دوستان، از هیچی نیست... مشکل خودمم... من فقط دلم میخواد خودم رو پاک کنم... مثل یه داستانیم که نوشته شده و حالا هرچه قدرم نویسنده اش تلاش میکنه که به داستان بزک دوزک اضافه بکنه ، بازم داستان یه داستان بی قواره و آبکیه... و چاره ای نیست جز این که یک روز همه کاغذهایی که نوشته رو بسوزونه و تمام... این داستان درست بشو نیست...
هرچه قدرم برای خودم افسوس بخورم، هرچه قدرم از خودم خوشم نیاد، نهایتا چیزی تغییر نمیکنه... کاش یه راه ساده و کم درد تر از راهی که دارم میرم بود برای اینکه اوضاع رو درست کنم...اصلا امیدی هست اوضاع درست شه؟ منی که حتی نمیدونم از زندگیم چی میخوام؟
مدت هاست هدفم رو گم کردم... ادای آدم هایی که میدونن دارن چی کار میکنن رو در میارم... برای هرچیزی با چنگ و دندون میجنگم انگار که دارم هدفی رو دنبال میکنم... دل سوزوندن برای خودم مسخره است... یه جور حقه ذهنم برای اینکه با قربانی جلوه دادن خودم ، خودم رو از درست کردن مشکلاتم و نقص هام تبرئه کنم...
از افکارم نمیتونم با کسی صحبت کنم، خیلی وقته مینا رو ندیدم... کاش مینا اینجا بود... اون طفلک هم البته حاصل 10 سال رفاقتش با من شده ناله های منو شنیدن... طفلک مینا... که رفیقی مثل من داره...
همه اینا رو میگم اما خودم نمیخوام تغییر کنم... به ناله و خودقربانی پنداری و اشک و آه عادت کردم... همه چیم اداست... یه عروسک پوشالی و زشت که پز از تمایل برای دریافت محبته... برای گرفتن محبت همیشه گرسنه است... مهم نیست که این قدر خانواده اش دوسش داشتن و دارن ساپورتش میکنن، مهم نیست بقیه چی بگن... کافیه کوچک ترین حرفی رو بشنوه و حس کنه ترد شده... هرچه قدر تراپیستم سعی میکنه طی 45 دقیقه بهم بفهمونه من نمیتونم بفهمم که چه جوری میتونم جز این باشم...
رفتم تراپی تا جز این باشم... ولی به نظر میاد با تمام قوا بخشی از وجودم تلاش میکنه تغییر رو نپذیره... وقتی حرفی رو میشنوه که با واقعیت ها رو به روش میکنه با فرافکنی و سکوت و محو شدن و هزارتا مکانیسم دیگه تمام تلاشش رو میکنه که نشنوه و نفهمه و نپذیره... و تا وقتی رفتار اینه آش همون آش و کاسه همون کاسه است...
چیزی که دیگران از افسردگی میدونن اشک و آهه.... چیزی که من میبینم اشک و آهیه که تنهایی مثل همین الان توی اتاقم اتفاق میفته... هق هق هایی که تمام حواسم رو جمع میکنم، بیرون نره صداش تا مامان بابا نگران نشن.. شایدم حوصله ندارم و نمیدونم چه مرگمه که براشون توضیح بدم... و رخ کار تکانه ای رفتار کردن، قهقهه های الکی و خشم های ظاهرا بی مورده...
باورم نمیشه از یه حرف و شوخی ساده کسی که ازش خوشم میاد اون قدر دلخور و ناراحت شدم.. و میدونم که اون نمیدونه و نمیفهمه و یحتمل بفهمه هم براش غیرقابل درک باشه... خب آره منطقی هم نیست...
کاش وقارِ سکوت کردن و تحمل کردن و کمرنگ بودن رو داشتم... کاش یاد بگیرم این قدر به هر چیزی چنگ نندازم برای تایید گرفتن... کاش باور کنم و تلاش کنم بپذیرم که تا مشکل خودم با خودم ، حل نشه... هیچی درست نمیشه... کاش میشد بپذیرم جای تخریب کردن های الکی که پشتش هیچ باوری نیست...
خدایا... خودت کمکم کن....
1