توکل یعنی اعتماد، یعنی قبول کنی که می شود امید به قدرتی والا داشت، می‌شود به او دل‌بست و پذیرفت که حضورش تو را بسنده است:
وَ مَن یَتوکل عَلیَ اللهِ فهُوَ حَسبُه
که چون توکل جزء باور شد به عشق، حلاوتی شیرین می‌دهد و ماندگارش می‌کند، اما اگر چه آن را به ایمان اتصالی ست، همچنان، حرکت، شروع و برکت آن است و لازمه ی حضورش به گفته ی حضرت مولانا:
با توکل زانوی اشتر ببند!
و چون اعتمادت افزون شد و به شهد توکل پر شور، تو را باید که در، بر ترس ببندی و بی هیچ دلهره، آرام باشی که خدای را لطف آن چنان است که چون بنده، کار به شرط مال و منٌت نمی کند!
عبدالجلیل کریم پور
