دلتنگم؛
نه برای یک آدم،
نه برای یک صدا،
نه حتی برای یک خاطره.
دلتنگِ خودم هستم؛
خودِ گمشده‌ای که جایی میانِ روزهای سخت،
میانِ سکوت‌هایی که به زبان نمی‌آیند،
میانِ لبخندهایی که فقط برای آرام کردن دیگران زده شدند،
جا ماند.
دلتنگم برای آن نسخه از خودم که هنوز به معجزه‌ها ایمان داشت،
برای دختری که با دیدن یک غروب،
قلبش پر از امید می‌شد
و برای رسیدن به فردا،
هزار دلیل پیدا می‌کرد.
دلتنگم برای شب‌هایی که خواب،
پناه بود نه فرار؛
برای صبح‌هایی که بیدار شدن،
بارِ سنگینِ ادامه دادن را روی شانه‌هایم نمی‌گذاشت.
گاهی دلتنگی شبیه باران نیست که ببارد و تمام شود؛
شبیه مه است...
آرام می‌آید،
بی‌صدا می‌نشیند روی همه چیز،
روی چشم‌ها،
روی قلب،
روی تمام لحظه‌هایی که وانمود می‌کنی خوبی.
و من امشب،
میان این همه شلوغیِ دنیا،
کنار پنجره‌ای از جنس سکوت ایستاده‌ام
و به نبودنِ چیزهایی فکر می‌کنم
که زمانی همهٔ زندگی‌ام بودند.
دلتنگم...
اما هنوز گوشه‌ای از دلم روشن است؛
مثل چراغ کوچکی که در دورترین نقطهٔ یک جاده تاریک می‌سوزد.
شاید تمامِ هنرِ زندگی همین باشد؛
اینکه با قلبی که هزار بار شکسته،
باز هم بتوانی منتظرِ رسیدنِ روزی بمانی
که دیگر مجبور نباشی دلتنگِ خودت باشی. 🌙🖤
