خدایا...
میخواستم امشب از تو گلهای کنم...
از اینکه چرا چنینم و چنانم،
چرا این شد و آن نشد،
چرا آنطور که فکر میکردم نشد،
چرا هرچه رشته بودم، گاهی پنبه شد...
میخواستم بپرسم چرا بعضی آرزوهایم
اینهمه پشت درِ اجابت ماندند؟
چرا بعضی راهها که با هزار امید شروع کردم
به هیچ کجا نرسیدند؟
چرا هر بار که گفتم دیگر نوبت خوشبختی من است،
روزگار قصهاش را از جای دیگری شروع کرد؟
میخواستم از تو بپرسم
مگر من چه کم گذاشتم؟
کجا اشتباه رفتم؟
چرا سهم من از اینهمه دویدن،
گاهی فقط خستگی بود و حسرت؟
اما میدانی خدایا...
وسط همین گلهها،
یکدفعه دلم نیامد...
آخر تو که غریبه نیستی،
تو همان خدایی هستی که وقتی هیچکس نبود،
با تو حرف زدم.
همان که حتی وقتی از همه بریدم،
باز هم صدایش کردم.
پس امشب هم نمیخواهم شکایت کنم...
فقط میخواهم کمی بنشینم،
بیآنکه چیزی بخواهم،
بیآنکه حساب آرزوهای برآوردهنشدهام را باز کنم...
فقط دلم میخواهد یک بار هم که شده،
تو از حال دلم بپرسی...
نه با نشانه،
نه با اتفاق،
با همان آرامشی که مدتهاست دنبالش میگردم.
خدایا...
امشب خستهام،
این بندهی خستهات را که هنوز با تمام دلخوریهایش، امیدش به توست؛ که هنوز بلد نیست جز تو به کجا پناه ببرد...
امشب نه معجزهای میخواهم، نه جواب تمام سؤالهایم را؛ فقط کمی آرامش، کمی دلگرمی و آغوشی که در آن لازم نباشد وانمود کنم حالم خوب است.
بگذار امشب فقط بندهات باشم و تو خدایم...
همین برای امشب کافیست. ❤️
به قلم ندا محمدی مزرعه
از این همه نرسیدن...