
هر وقت که به ادامه داستان فکر میکنم ناخودآگاه ترسی درونم پدیدار میشود.نمیدانم کجای داستانم را اول بازگو کنم.کدام اتفاقات مهمتر هستند؟آیا میتوانم به نوشتن ادامه بدهم؟آیا کلمات راه خودشان را پیدا خواهند کرد؟ ادامه را از روز اول شروع به کار بگویم یا از وقایعی بگویم که در ذهنم پررنگتر هستند؟ سفر زمان را روی این داستان اعمال کنم یا نه؟ درست مثل همین ۳ سالی که به سرعت گذشت.که انگار همین دیروز بود و گویی من ناگهان وارد امروز شده باشم.
از آن روزها تنها جملاتی در خاطرم مانده که برایم عجیب بودند.امروز وقایع اولیه به نظرم آنقدر جذاب وچشمگیر نیستند.اما من دختری بودم که کوچکترین چیزها برایم جذابیت داشت و به دنبال یادگیری هر چه سریعتر بودم.
اوایل کار بسیار پرشور و پرهیجان بودم و به جزئیات خیلی توجه میکردم.اینکه در اطرافم چه اتفاقاتی رخ میداد و همکاران جدیدم در مورد من چه نظراتی داشتند.نشانههای زیادی در برابر من قرار داشت تا انتهای مسیر را به من نشان بدهد اما انگار تمام توجهم معطوف او بود برای همین هیچ کدام از آنها را جدی تلقی نکردم.
سعی میکنم بعد از گذشت مدتها آنقدر خودزنی نکنم چون هر کسی جای من بود او را باور میکرد.
همه جور سوالی از من پرسیده میشد و تمامی نداشت، اما عجیبترین آنها مختص همان سرمهای پوش بود.سرمهای پوش! اسمی که نمی دانم مناسب است یا نه؟سوالاتی از من میپرسید که به قول مشاورم:«هر پسری که از دختری خوشش بیاید اینگونه سوالات را از او میپرسد.»
:«شما آشپزی هم بلدی؟»
:«فلان فیلم را دیدهای؟»
:«ساعت دستت چه مارکی است؟»
:«بچهها دیدهاید چه کفشهایی پوشیده؟حتما باید گران باشند.»
:«آیا حاضری زن دوم کسی شوی؟»
با هر سوالی که میپرسید من بیشتر خجالتزده میشدم و بیشتر مشتاق.مشتاق کل کل کردن با او .کاری که بسیار از آن لذت میبردم و میتوانستم او را به چالش بکشم.
و اما سوال آخر!سوالی که با سرخ شدن و جواب ندادن، آن را هزاران بار رد کردم اما همیشه دفعه بعدی وجود داشت.هنوزم به جواب این سوال فکر میکنم؛جوابی که آن روز داشتم و جوابی که امروز دارم.
همینطور که این متنها را مینویسم هنوزم واهمه دارم.ترسی که خود او درون من کاشت و رشد داد.
ابتدای کار با خودم فکر میکردم آیا کسی شبیه به او میتواند از کسی شبیه من خوشش بیاید؟عاشق شدن که آخر کار بود.بسیار خودم را دست کم گرفته بودم و در سرزمین عجایب خیالی و پوچ او گشتوگذار میکردم؛به امید روزهای خوب عاشقانه.
من اولین دختری نبودم که عاشق رئیسش شده بود و آخرینش هم نخواهم بود.
ادامه دارد...