
بعد از چند روز که از مصاحبه گذشت پیامی دریافت کردم.متن پیام به این صورت بود:
«ما به دنبال فردی هستیم که دارای تجربههای بیشتری باشد.»
در واقع جواب نه بود و من هنوز در فکر آن قرار ملاقات بودم. لحظه به لحظه آن را با خودم مرور میکردم و ناامیدی از اینکه قرار دیگری در کار نیست حسابی افکارم را به هم ریخته بود.
وقتی برای مصاحبه رفتم هنوز در جایی شبیه مهدکودک کار میکردم.فکر کردن به محیط جدید کار برایم هیجانانگیز بود و از اینکه نه شنیده بودم خوشحال نبودم.بعد از آن پیام دوباره تلاش کردم تا به همان مهدکودک کوچک خودم خو بگیرم.
یادم میآید در آن زمان سریالی را تماشا میکردم که پسر قصه بسیار شبیه شخص مصاحبهکننده بود.هر وقت او را میدیدم دوباره یاد آن روز برایم زنده میشد.از درون منتظر معجزهای بودم و تمام راههای کائنات را امتحان میکردم تا نشانهها را برای خودم معنی کنم.از فال حافظ گرفته تا خواندن کتابهای رفتارشناسی و بررسی مکالمههای آن روز تا ببینم آیا به نتیجه دلخواهم میرسم یا نه.شاید زیادی دنیا را برای یک مصاحبه ساده شلوغ کرده بودم.اما از کارم احساس رضایت میکردم.
همینطور که مشغول انجام کارهای کلاس بچهها بودم صفحه گوشی روشن شد:«از شما دعوت میکنم در مصاحبه دوم شرکت کنید اما این بار من هم در آن حضور دارم» .پیام را از واسطی گرفتم که از من برای مصاحبه این شغل دعوت کرده بود.از خوشحالی در پوست خودم نمیگنجیدم و باز هم فکر دیدن دوباره او و سوالهای جدید، مرا به هیجان میآورد.
اینبار برای مصاحبه دوم از شغل فعلی خود مرخصی گرفتم.خبر خوش این بود که این بار در جلسه مصاحبه خبری از آن دختر نچسب نبود.من بودم و فرد واسط و همان سرمهای پوش.
اینبار راحتتر لباس پوشیده بود و با تیشرتی ساده و صندل _بله صندل_ در جلسه حاضر شد.از میزان راحت بودنش بسیار تعجب کرده بودم.تا به حال در محیطهای رسمی یا شبهرسمی چنین پوششی ندیده بودم.اما عجیبی داستان اینجا بود که به نظرم رفتار بسیار گرم و صمیمی داشت.اگر بخواهم صادق باشم به نظرم خوش چهره و جذاب بود ،حتی با وجود آن صندلهای عجیب.بعدها که کارکشتهتر شدم و در جلسات بیشتری شرکت کردم به این نتیجه رسیدم ظاهرا راحتی لباس چیز غیرمعمولی نیست اما هنوزم به نظرم مناسب نبود.
این بار گویا راحتتر ارتباط برقرار کرد و به خودش آنقدر مطمئن بود که از من سوالات عجیبوغریب بپرسد:
«برای شستن شیشههای یک برج که n عدد پنجره دارد چقدر باید دستمزد در نظر بگیریم؟»
«از چه چیزی بیشتر میترسی؟آیا از سوسک میترسی؟»
«از ترسهایت برایم بگو؟»
در مورد تاریخ تولدم از من سوال کرد.گفتم من در این تاریخ متولد شدهام.خندید و گفت:«من هم در همان روز ۲ ماه بعد به دنیا آمدهام.جالب است»
و اما سوال میلیون دلاری:«این خودکار را به من بفروش.»
شک نداشتم که برای سنجیدن هوشمندی من این سوالات را میپرسید و هر لحظه منتظر بود تا من پا پس بکشم. اگر اهل فیلم باشید خوب میدانید سوال آخر مربوط به کدام فیلم است.من هم بدون درنگ پاسخش را با دیالوگ بعدی فیلم دادم.سریعا جا خورد و سعی کرد یکه خوردنش را پنهان کند اما من به خودم میبالیدم و در دلم به شکست او میخندیدم.
بعدها روزی به من گفت:« به نظرم هر کسی این فیلم را دیده باشد آدم جذابی است.»
ادامه دارد...