
چند روزی است که دیگر به گذشته فکر نمیکنم.این برای منی که هر لحظه را در گذشته به سر میبرم کمی عجیب است.اما این فکر نکردنها به این معنا نیست که ادامهای برای داستان من وجود ندارد.
هنوز هم آن دختر معصوم و پاک روزهای اول را به خاطر دارم؛که چطور کودکانه عشق خود را ستایش میکرد و هر کاری برای او میکرد تا به وصال او برسد.در آن دوران دوباره رویا بافتن را شروع کرده بود و گویی برای خودش فصل تازهای از زندگی را آغاز کرده بود.
قبول میکنم که مانند هر عاشق دیگری بسیار خام بودم و نشانههایی را دنبال میکردم که هر کس دیگری دنبال میکند.از میزان توجه او به خودم هیجان زده میشدم و بسیاری از اوقات این سوال را از خودم میپرسیدم که آیا این منم که این داستانها را برای خودم میبافم یا نه؟آیا واقعا این رفتارها و توجههای متفاوت نسبت به من وجود داشت؟مدام در حال مقایسه خودم با دیگران بودم و در هر مسیری که دنبال میکردم به تفاوت و تضاد میرسیدم.
این مطلع نبودن و معلق بودن برایم طاقت فرسا بود.روزهایی بسیار با هم خوب بودیم و مکالماتی را داشتیم که هیچ کارمند و رئیسی با هم ندارند و نخواهند داشت.نه از آنها که ممکن است فکرش را بکنید.برایم از دغدغههایش حرف میزد و من سعی میکردم با حرفهای مثبت و خوب او را آرام کنم و به نوعی همدرد او باشم.البته در این کار موفق هم میشدم و این مرا برای ادامه دادن مشتاقتر میکرد.من هم در مواقع سختی و عصبانیت به او پناه میبردم و از او انتظار راه حلی داشتم.او هم خوب میدانست با یک دختر خام و عاشق و به ظاهر پولدار چطور رفتار کند.به یاد دارم که وجود همین رفتارها و تغییر پیدا کردن آنها به شیوهای بد آن هم به هدف آزردن من خوب جواب میداد و انگار او از این بخش داستان لذت میبرد و عقدهای دیرینه از آدمهای پولدار را سر من خالی میکرد.
اگر الان به داستانم نگاه کنم خوب میدانم برای به دست آوردن من هر کاری کرد و هر چیزی از او برمیآمد.گویی هیچ خط قرمزی برایش وجود نداشت؛
راستش را بگویم هیچ وقت نمیتوانستم بفهمم من برای او چه کسی بودم چرا که سدی نامرئی و جدی بین من و او وجود داشت که من همیشه سعی میکردم آن را نادیده بگیرم.
در این بخش داستان من مانند همه داستانهای عشقی به شخص سوم خود میرسد یا شاید شخص دوم؛
سوم از لحاظ مثلث عشقی و دوم شاید از نظر عشق دوم.
:«آیا حاضری زن دوم کسی شوی؟»
ادامه دارد...