
هنوز هم بعد از این همه مدت احساس میکنم بخشی از وجودم را پیش تو جا گذاشتهام.
احساس خالی بودن میکنم.دوست داشتم داستانمان جور دیگری تمام میشد.
جایی خواندم:«درست است که ما پایان قشنگی نداشتیم اما داستان قشنگی داشتیم.»
این جمله مرا یاد تو میاندازد.من برای خودم تصور میکردم داستان ما قشنگ است اما راستش را بخواهی چیزی جز وهم و خیال پوچ نبود.
برای خودم آیندهای را تصور میکردم که هیچ وقت قرار نبود از راه برسد.
هنوز هم نمیتوانم درک کنم که چطور توانستی این کار را با من بکنی.فکر کردم به من اعتماد داری و مرا نزدیک به خودت، به قلبت میدانی.
اما من در دل تو هیچ آشیانهای نداشتم.این را خیلی دیر فهمیدم.
دوست دارم تلفن را بردارم و به تو زنگ بزنم.
بپرسم رو به راهی در نبود من؟
من حسودی میکنم به این حال خوشت در نبود من.
راستش هیچ وقت فکر نمیکردم بتوانی آن چیزهای وحشتناک را درباره من بگویی!
من تو را باور کردم.
به تو اعتماد داشتم و حاضر بودم برایت هر کاری بکنم.
به خاطر ندارم در زندگی از کاری انقدر مطمئن بوده باشم.
شاید این اولین باری باشد که دارم اعتراف میکنم:
«من عاشقت بودم و شاید با همه بدی هایت،هنوز هم عاشقت هستم.»
نه حرفم را پس میگیرم .از تو متنفرم حالا،از تو که هستی وقتی خودت نیستی.
برای خودم غمگینم.
برای تمام وقتهایی که باید از خودم در برابر تو دفاع میکردم و نکردم.ناراحتم برای منی که زیادی ترسو بودم.
حالا که دیر شده برای تمام حرف هایت جواب دارم!
لعنت به جوابهای درست که هیچ وقت سرموقع از راه نمیرسند.