
در این مدت مدام به چیزهایی که در این ۲ سال از دست دادم فکر میکردم.اینکه چه چیزهایی را از من گرفته بود؟آیا جوانی و صاف و ساده بودنم را از دست داده بودم یا این داستان برایم بیشتر از اینها رقم خورده بود؟
لبخند روی لبهایم،شادی درونم، اعتمادم به دیگران و حتی جایی که دوست داشتم در آن کار کنم را از من گرفته بود.با خودم فکر میکردم بعد از گذشت تقریبا یک سال باید مرا از یاد برده باشد اما وقتی در محل کار جدید مجبور شدم با شرکت تماس بگیرم همه چیز دوباره به هم ریخت.
خیلی عادی و خوشرو با یکی از همکارانم تماس گرفتم و برای همکاری شرایط را جویا شدم.همه چیز داشت روال عادی خودش را پیش میگرفت تا اینکه این پیام برایم ارسال شد:
«آقای سرمهای پوش گفتند که ما دیگر به ایرانیها سرویسی ارائه نمیکنیم.»
انگار که سیلی خورده باشم، منگ و گیج شدم و قلبم شروع کرد به تند زدن.با خودم میخندیدم و جملهاش را تکرار میکردم.با خودم میگفتم چقدر آدم مزخرفی هستی مرد.شاید مزخرف فقط بیانگر یک لحظه او بود و دوباره توانسته بود مرا تحت تاثیر کارش قرار بدهد؛که مرا آزار بدهد.
دیگر نمیتوانستم به داستانم برگردم و وقایع را شرح دهم.به قدری از حرفهایش ناراحت و عصبانی بودم که رشته افکارم خودبهخود از هم پاره شده بود.
چرا باید چنین حرفهایی میزد؟
این سوال که آیا به من علاقهای دارد یا شاید هنوز هم علاقه دارد به راحتی پاسخ داده شده بود؟
آیا چون به هدفش نرسیده بود میخواست انتقام بگیرد و من را جلوی رئیس جدیدم خراب کند؟قطعا جواب نمیتوانست جز این باشد.
مدام از خودم این سوال را میپرسیدم که این همه نفرت و کینهورزی از کجاست؟
جملههایش ناخودآگاه در سرم تکرار میشد:
«ما نمیخواهیم فرد در ارتباط با ما این خانم باشد.»
«ما تجربه خوبی از همکاری با این خانم نداریم.»
ما ...
همه روزهایی که گذراندم را با خودم مرور میکردم و به هیچ جوابی نمیرسیدم.من کار اشتباهی انجام نداده بودم و او هنوز هم مرا مورد اتهام قرار میداد.
من برایش چه کسی بودم؟
یک بازیچه یا بیشتر از اینها؟