
آخرین روز حضورم در شرکت را خوب به خاطر دارم.نقطه عطف دیگری در زندگی من.
آخرین روز از بهار به داستانمان پایان دادم.
با استرس تمام وسایلم را جمع میکردم تا کسی متوجه نشود.میخواستم همه چیز به یکباره مثل شروعش بسیار عادی و دراماتیک تمام شود.
همه همکاران یکی پس از دیگری روز معمولی خود را تمام کردند تا وارد روز بعدی بشوند.خداحافظیهای معمولی از همانها که قرار است روز بعد همدیگر را ببینیم .هیچ رفتار خاصی به نظر نمیرسید.
لیوانهای دوست داشتنی خودم،خودکارهایم و حتی جامدادی روی میزم را نیز برداشتم.میزم را مثل هر روز مرتب کردم تا برای روز بعدی آماده باشد.اما اینبار داشتم جایم را خالی میکردم برای آدم بعدی.به این هم فکر میکردم آیا کسی بودم یا هستم که بشود به این راحتی جایگزین کرد؟یا اینکه آیا متوجه نبودن وسایل من خواهند شد؟
یادداشتهای کاری روی تخته را یکی پس از دیگری برداشتم و جلوی اسمم خالی از هر کاری شد برای انجام دادن.هم کیفم پر بود و هم ذهنم و هر کدام در آستانه فروپاشی.کیفم پر بود از دفترهای نوشته شده و لیوان و ظرف و چیزهای بی اهمیت.
اما دلم و ذهنم.آنها تلفیقی بودند از روزهای پرهیجان و خاطره انگیز ،روزهای خوب پر از جشن و شادی ،روزهای پراسترس و سمی،روزهای اذیت و آزار و روزهای پر از دلشکستگی و تحقیر...
اینجور رفتن را هم برای خودم پیروزی تلقی میکردم اما اینطور هم فکر میکردم که حقم بیشتر از اینهاست.دوست داشتم حرفهایم را بزنم و بروم.ولی بخش دیگری از وجودم او را محق هیچ توضیح یا ملامتی نمیدانست.حسی متناقض؛درست مثل شخصیت و رفتارهای آن سرمهای پوش که دنیایم را برایش به هم ریخته بودم.
امروز که مینویسم خودم را محق گذشتن و ادامه دادن میدانم.بعد از یکسال برای خودم راهی پیدا کردم برای نجات؛تا تنها اثری که از او باقی میماند در بین کلماتم باشد و نه بیشتر.میخواهم روزی برسد که دیگر حتی اسم او را به خاطر نداشته باشم و مجبور باشم زیادی به مغرم فشار بیاورم تا او را، حتی اسمش را به خاطر بیاورم.
آن روز تنها چیزهایی که در سرم مرور میشد مکالمات ناخوشایندمان بود.ناخوشایند برای من و شاید بیاهمیت برای او.خوب حسهای بعد آخرین حرفها را به خاطر دارم.با هر پیامی که میداد و مرا بی رحمانه محکوم میکرد و به من بی احترامی میکرد،هر لحظه خودم را به ایست قلبی نزدیکتر میدیدم!انگار بخشی از من از بین میرفت و میشکست.
چند وقت پیش به اسکرینشاتی از پیامش برخوردم و انگار باز پرت شدم به آن روز.
برایم نوشته بود:«این آخرین بارت باشد که به من درس اخلاق میدهی! این بار آخری است که به تو اخطار میدهم.بار دیگر رفتار دیگری خواهم کرد.»
درست است.همین قدر رسمی.همین قدر بی احساس و پر از حس تنفر؛ چرا که من در بحث پیروز شده بودم و حرف درست را من میزدم؛حرفی ساده اما سنگین که غرورش اجازه نمیداد آن را بپذیرد.اشکهای در تاکسی در راه برگشت هنوز درونم خشک نشدهاند.
موقع رفتن که شد حتی نمیتوانستم صبر کنم که او از سفر برگردد و بخواهد یه مشت مزخرف تحویل من بدهد.آن روزها بدیها بیشتر برایم رنگ داشت که این کار را برایم کمی آسان میکرد و راه رفتن را برایم هموارتر.امروز با دیدن دوباره آن مکالمات نتوانستم در مورد روزهای خوب و حسهای زیبا و هرچند غلطی که تجربه کردم بنویسم.
آن شب وسایلم را برداشتم و روی مبل گذاشتم.مثل همیشه پریز کتری برقی را کشیدم،در بالکن را قفل کردم و از خاموش بودن کولر اطمینان حاصل کردم؛کارهایی که همیشه آنها را به من و دیگران گوشزد میکرد.
برای آخرین بار به اتاق مصاحبه،به تخته کارها،به میزهای خالی،حتی به میز خالی از خودم برای آخرین بار نگاه کردم.
چراغ را خاموش کردم و برای آخرین بود بار بود که رفتم.
ادامه دارد...